Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Προκαταβολικά (!)


Είναι αυτές οι στιγμές που στεναχωριέμαι και κάθομαι και κλαίω... ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ! 
Είναι από εκείνες τις στιγμές που συνηθίζεις να μου λες "Έλα μη το σκέφτεσαι. Έχουμε καιρό!". 
Μα όσος καιρός και να μένει δεν μπορείς να καταλάβεις αυτά τα εκ των προτέρων δάκρυα. 
Δεν θα σε αφήσω εγώ! 
Είναι που τώρα μπορείς να με παρηγορήσεις ακόμα κι αν δεν ξέρεις γιατί. 
Και όταν με βλέπεις που και που να κλαίω μη με ρωτάς το γιατί! Ίσως δεν σου πω πάντα αλήθεια! 
Τώρα όμως μπορείς να με ησυχάσεις, ενώ μετά η απόσταση θα είναι μεγάλη για τέτοιες "πολυτέλειες". Ενώ μετά εγώ θα πρέπει να είμαι καλά για σένα.          Άσε με λοιπόν να στεναχωρηθώ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ
Να κλάψω, να βάλω τις φωνές, να γίνω υπερβολική... ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ
Μα μη με αφήσεις μόνη, ακόμα κι αν σου το ζητήσω.
Σου έχω πει ότι δεν μ' αρέσει να με βλέπουν να κλαίω; Στο έχω πει. Μα δεν με πιστεύεις γιατί με έχεις δει άπειρες φορές δακρυσμένη όσο κι αν δεν το θέλω. Μα τώρα ξέρεις τι γίνεται; 
Δεν θα έχω το δικαίωμα να κλάψω άλλο πια, ούτε να σε κρατήσω πίσω, ούτε να σου πω πως νιώθω. 
Δεν θα έχω απλά το δικαίωμα να σου πω τι αισθάνομαι και ότι έχω καταρρεύσει. Ότι θα είμαι πιο μόνη από ποτέ και τρομαγμένη. 
Ότι θα έρχομαι κάθε μέρα να σε "συναντήσω" και να ΤΗΣ μιλήσω για σένα. 
Ότι θα φοβάμαι μήπως δεν είμαι όπως πρέπει. 
Ότι θα πετάγομαι τις νύχτες στον ύπνο μου. 
Δεν θα έχω το δικαίωμα... 
Και δεν πρόκειται να τα ακούσεις αυτά ποτέ από μένα. 
Ούτε και ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ
Παρά μόνο ότι είμαι εδώ κι είμαι καλά. 
Και απλά θα περιμένω!
Κι ας λένε όλοι οι άλλοι "ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ" ότι καταστρέφομαι. 

Είναι από τις νύχτες που ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ μου λείπεις! 

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Επέστρεψα με... Βραβείο!


Μετά από τόσο καιρό που με χάσατε και σας έχασα επέστρεψα! 
Μπαίνω λοιπόν ανυποψίαστη και βλέπω ότι η Tante Kiki με τις υπέροχες συνταγές της μου είχε απονείμει το δεύτερο μου blogo-βραβείο και την ευχαριστώ πολύ! 
Και ως είθισται θα απονείμω με τη σειρά μου το "Interesting Blog(ger) Award" σε άλλα μέλη της blogo-γειτονιάς.

Το βραβείο για το πιο ενδιαφέρον blog/ blogger πηγαίνει..... (ντρρρρρρρρ!!!!)

στο ΛΥΧΝΟ ΚΑΙΟΜΕΝΟ γιατί λατρεύω το γράψιμό της
στη Louna γιατί πάντα θα διασκεδάζω να την διαβάζω
στη Λευκή Φλου γιατί από τότε που προστέθηκε το κάτασπρο κουστούμι της και τα λινά παπούτσια στην γκαρνταρόμπα μου ξεκίνησα να καταχωρώ στα αγαπημένα τα αγαπημένα μου blogo-σπιτα
στην Ψυχανα-κω-λυόμενη γιατί ξέρεις κάτι? Ο μέσα μας κόσμος και η "τρέλα" του καθενός μας είναι πιο αληθινή και ενδιαφέρουσα από πολλά πεζά καθημερινά
στις καινούριες μου φίλες από το friend's happy hour
στην τρελή ψωνάρα Viviana 
στο γκρινιάρικο μαρουλάκι που παρόλο που γκρινιάζει λίγο θα είναι πάντα ευχάριστο να τη διαβάζεις
στην αθεράπευτα αθεράπευτη γιατί δεν είναι πάντα κακό να είσαι αδιόρθωτος
στην απλά υπέροχη _ntinti_
στην Kathy writer γιατί ξέρει να μας αγγίζει με τα κείμενά της...

Και δεν έχει τελειωμό αυτή η λίστα! 
Σας ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή σας, που με επισκέπτεστε και με διαβάζετε! 

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Albatross


Πολλὲς φορὲς οἱ ναυτικοί, τὴν ὥρα νὰ περνᾶνε,
πιάνουν τοὺς ἄλμπατρους -πουλιὰ τῆς θάλασσας τρανά-
ποὺ ράθυμα, σὰ σύντροφοι τοῦ ταξιδιοῦ, ἀκλουθᾶνε
τὸ πλοῖο ποὺ μὲς στὰ βάραθρα γλυστράει, τὰ πικρά.

Μὰ μόλις σκλαβωμένα κεῖ στὴ κουπαστὴ τὰ δέσουν,
οἱ βασιλιάδες τ᾿ οὐρανοῦ, σκυφτοὶ κι ἄχαροι πιά,
τ᾿ ἄσπρα μεγάλα τους φτερὰ τ᾿ ἀφήνουνε νὰ πέσουν,
καὶ στὰ πλευρά τους θλιβερὰ νὰ σέρνουνται κουπιά.

Αὐτοὶ ποὺ ῾ν᾿ τόσον ὄμορφοι, τὰ σύννεφα σὰ σκίζουν,
πὼς εἶναι τώρα κωμικοὶ κι ἄσκημοι καὶ δειλοί!
Ἄλλοι μὲ πίπες ἀναφτὲς τὰ ράμφη τους κεντρίζουν,
κι ἄλλοι, γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦν, πηδᾶνε σὰ κουτσοί.

Μ᾿ αὐτοὺς τοὺς νεφοπρίγκηπες κι ὁ Ποιητὴς πὼς μοιάζει!
δὲ σκιάζεται τὶς σαϊτιές, τὶς θύελλες ἀψηφᾶ·
μὰ ξένος μὲς στὸν κόσμο αὐτὸ ποὺ γύρω του χουγιάζει,
σκοντάφτει ἀπ᾿ τὰ γιγάντιά του φτερὰ σὰ περπατᾶ.

(Charles Baudelaire, 1821-1867)

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Η κατάρα(;)

"Η μεγαλύτερη βλακεία  των ανθρώπων είναι που ελπίζουν!" 
είχε πει κάποτε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. 
Εγώ από την άλλη το βλέπω ευλογία και κατάρα μαζί. 


Είμαι ώρες ώρες υπερ-αισιόδοξη αλλά δεν ξέρω αν αυτό βγαίνει πάντα σε καλό. Η ελπίδα και κατ' επέκταση η αισιοδοξία μας κάνουν από μία άποψη αποφασιστικούς, μαχητικούς. Όταν προσδοκάς το καλύτερο παλεύεις και για το καλύτερο. Έχεις αυτοπεποίθηση και νιώθεις ότι αυτό σου ανήκει. Το αν θα πετύχεις ή όχι είναι μια τελείως άλλη ιστορία. Εσύ απλά ελπίζεις και προχωράς.

Υπάρχουν βέβαια δύο κατηγορίες ανθρώπων που ελπίζουν. Οι μαχητικοί και οι μοιρολάτρες. Οι πρώτοι είναι αποφασισμένοι πως αυτό το καλύτερο τους ανήκει και ακόμα και μπροστά σε τεράστιες αποτυχίες δεν διστάζουν να το περιμένουν και να το διεκδικούν. Οι δεύτεροι απλά ελπίζουν και αν τελικά τα πράγματα δεν έρθουν όπως ήθελαν λένε την κλασσική ατάκα: "Μάλλον έτσι έπρεπε να γίνει.". Ξέρετε η μοίρα και το σύμπαν και η αρμονία και αυτά που μας ορίζουν και όλα αυτά τα "ωραία" που λένε οι άνθρωποι για να κουκουλώσουν την αποτυχία, την ήττα. Όλα είναι πεπρωμένο λοιπόν. 

Τολμώ να ομολογήσω πως με είχε ενοχλήσει ιδιαίτερα αυτή η παραδοχή ότι η ελπίδα είναι μια βλακεία και μισή και ότι οι άνθρωποι είναι χαζοί που ελπίζουν. Προφανώς έχουμε μια διαφορετική οπτική της ελπίδας. Ίσως να μην είχαμε σκεφτεί και οι δύο αυτές τις δύο κατηγορίες των ανθρώπων. Από την άλλη είχα θυμώσει τότε. Ήμουν μόλις 17 και πώς μπορείς να λες σε ένα νέο άνθρωπο ότι η ελπίδα είναι χαζομάρα. Αφού τα υλικά του κόσμου μας τώρα που είμαστε νέοι είναι όνειρα και ελπίδα.

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, μόλις τρία. Μα κατάλαβα ότι αυτή η ελπίδα που έμοιαζε τόσο ιδανική κάποτε, μια ρομαντική αξία κατά κάποιο τρόπο, είχε και την αρνητική της όψη. Όπως και όλα τα πράγματα άλλωστε. Τίποτα δεν είναι ιδανικό, τίποτα δεν είναι ρόδινο. Κι αν σαν άνθρωποι έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε το κάνουμε γιατί διαφορετικά θα τρελαθούμε. Αλλά παίρνοντας απόσταση και βλέποντας τα πράγματα καθαρά και λογικά τα βλέπεις τα στραβά. Είναι ακριβώς το ίδιο με τις σπαζοκεφαλιές που σου δίνουν δυο εικόνες και σου λένε "Βρες τις διαφορές". 

Έτσι και η ελπίδα λοιπόν έχει την καλή και την κακή της όψη. Η καλή είναι η μαχητικότητα και η αισιοδοξία που μερικές φορές σου προσφέρει. Η προσμονή για το αύριο, η αποφασιστικότητα για το καλύτερο. Έτσι τη θέλω τουλάχιστον εγώ, σωτηρία. Είναι η σωτηρία όταν πέφτεις χαμηλά. Αυτό που σε τραβάει στην επιφάνεια όταν νιώσεις ότι βουλιάζεις. Ελπίδα και όνειρα, τα "οικοδομικά" υλικά του ρομαντικού μας κόσμου. 

Η κακή της όψη από την άλλη φαίνεται όταν το παρακάνεις ή όταν παρερμηνεύεις τα σημάδια και τελικά αποτυγχάνεις. Όταν ελπίζεις άσκοπα ή είσαι υπερβολικά αισιόδοξος. Γιατί είναι διαφορετικό να προσπαθείς για κάτι καλύτερο από το να ελπίζεις για κάτι ήδη τελειωμένο. Πρέπει απλά να είσαι ευέλικτος και οι προσδοκίες σου να ανανεώνονται. Αν μένεις στάσιμος και εμμένεις σε συνεχείς αποτυχίες σου δημιουργείται η εντύπωση ότι μάλλον δεν έχει ουσία να ελπίζεις. Η πλήρης απογοήτευση. Αν αλλάξεις τακτική και στόχο όμως;

Και τελικά ίσως έχω καταλάβει τι σημαίνει ότι η ελπίδα είμαι μια χαζομάρα. Ίσως να είναι η ωμή έκφραση όλων των παραπάνω. Πάντως συνεχίζω να επιμένω πως πάντα αξίζει να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε και πως τίποτα δεν είναι αδύνατο να συμβεί. Και είμαι μικρή ακόμα για να εγκαταλείψω αυτή μου την πεποίθηση.

Άλλωστε όλοι για μια ελπίδα ζούμε!

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά...

Συναυλία Πυξ Λαξ, ΟΑΚΑ, 13/07/2011

Η ώρα ήταν 8 και λίγο όταν φτάσαμε στο ΟΑΚΑ (Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών αν δεν κάνω λάθος;). Ναι, αργήσαμε λίγο και γινόταν πανικός. Γύρω στις 8.30 ήταν που μπαίναμε στην αρένα για να περιμένουμε την έναρξη της συναυλίας. Ε βέβαια γκρίνιαξα λίγο που καθυστερήσαμε αλλά μπαίνοντας μου πέρασε.
Κι εκεί μόνο γρασίδι δεν είχε. Το είχαν σκεπάσει με κάτι απαίσια, βρώμικα πλαστικά, γιατί λέει κοστίζει πολύ. Απογοητεύτηκα... Κι εγώ που νόμιζα ότι θα κάναμε όλοι μαζί πικ νικ περιμένοντας να αρχίσει η συναυλία (πλακίτσα..)! Εν ολίγοις ούτε γρασίδι ούτε δοκάρια μας περίμεναν αλλά μ' αρέσει αυτός ο τίτλος, τι να κάνουμε τώρα. Και ακόμα να σημειώσω ότι αυτό το τραγούδι δεν ακούστηκε χθες αλλά, επαναλαμβάνω, μου αρέσει ο τίτλος κι αν είχε γρασίδι έστω θα ήταν ταιριαστός με την περίσταση.
Είχε γίνει ο αγωνιστικός χώρος που λες ένας τεραστιότατος καναπές. Καθίσαμε, μετά τις προμήθειες εννοείται στο "πάτωμα" και περιμέναμε. Δεν μπορώ να πω πως η αναμονή ήταν κουραστική αλλά μη με ρωτήσετε και τι ακριβώς έκανα. Δεν τα θυμάμαι και όλα.
Και γύρω στις 9 και σκάει μύτη ένας φωτογράφος στη σκηνή και αρχίζουν όλοι να χειροκροτούν. Κι εγώ η πανέξυπνη που ως συνήθως τα πετάω κάτι τέτοια διαμάντια ρωτάω "Βγήκαν;". Να σημειωθεί εδώ ότι οι προβολείς ήταν ακόμα ανοιχτοί. Και ξαναλέω και πάλι η έξυπνη "Μα είδα τον Πλιάτσικα...". Τελικά ήταν ο φωτογράφος. Απλά βάλε λίγο την απόσταση, λίγο τη γκαβομάρα μου, λίγο το IQ μπιφτεκιού είδα το φωτογράφο Πλιάτσικα.
Και ξαφνικά, στις 10 παρά 25 πρέπει να ήταν, σβήνουν τα φώτα και αρχίζει το καρδιογράφημα να παίζει στο video wall. Και μετά έρχεται και η αντίστροφη μέτρηση. Και ιδού η έναρξη της πολυαναμενόμενης συναυλίας με το "μοναξιά μου όλα". Εκεί άρχισαν όλα!


video

Η πιο συγκινητική και ανατριχιαστική στιγμή της βραδιάς ήταν όταν ο Μάνος Ξυδούς "εμφανίστηκε" στο video wall για να τραγουδήσει "Εσύ εκεί". (Δυστυχώς το βίντεο που τράβηξα σ' αυτό το σημείο είναι πολύ άθλιο οπότε δεν υπάρχει λόγος να το ανεβάσω).
Και τελικά η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε και γύρω στις 12 η συναυλία τελειώνει. Αμ δε που τελείωσε! Η συναυλία τελείωσε στις 12.20 περίπου γιατί σαν παιδιά και εμείς θέλαμε κι άλλο. Όχι ότι μας έφτασε το 20λεπτο. Και τελικά η λήξη έγινε με την "Πυξίδα" αφιερωμένη σε όλους μας και ευχαριστίες προς όλους εμάς που ήμασταν εκεί. Μα κάθε φορά που άκουγα "Σας ευχαριστούμε πολύ!" ένιωθα ότι ήθελα να φωνάξω "Εμείς σας ευχαριστούμε!".

video

Τελειώνοντας λοιπόν ο αγωνιστικός χώρος είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο αχούρι. Και εδώ φαίνεται το πρόσωπο του νεο-ελληναρά. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα! Και αφού χαθήκαμε μέσα κι έξω από το ΟΑΚΑ, περπατήσαμε και περπατήσαμε μία ώρα μετά ήμουν σπιτάκι μου. Αλλά για να είμαι ειλικρινής όσο κουρασμένη και να ήμουν άλλο ένα τριωράκι το καθόμουν χωρίς διαμαρτυρία. Γιατί είχαν τόσα να πουν ακόμα!
Η τελευταία γεύση από τη συναυλία μπορώ να πω ότι ήταν γλυκιά πέρα τα μικρά παρατραγουδάκια (όπως ένας ξυλάγγουρος 2 μέτρα μπροστά μου που όχι μόνο δεν με άφηνε να δω αλλά έδειχνε να βαριέται κιόλας, ένα μπουκαλάκι που μου ήρθε στο κεφάλι, αλλά μην ανησυχείτε δεν κινδυνεύω να χαζέψω περισσότερο).
Κι ακόμα εμείς οι νέοι στην αρένα ήμασταν πιο υποτονικοί από τους "παλαίμαχους" των κερκίδων, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες. Θέλετε ότι δεν ξέρουμε τόσα από πυξ λαξ όντας μικροί, θέλετε ότι η απουσία τόσων χρόνων έκαναν τη συγκίνηση πιο έντονη από τα υπόλοιπα, πάντως στην αρχή δεν την έλεγες πολύ δυναμική τη συναυλία. Μετά βέβαια κι εγώ η ίδια απορώ πως μου έμεινε φωνή για να μιλάω. 
Ελπίζουμε βέβαια σε ένα θαύμα και σε άλλες τέτοιες επανενώσεις μια και χθες φάνηκε πόσο διαχρονικά είναι τραγούδια τους που μετράνε και πάνω από μια δεκαετία.
video

Σας ευχαριστούμε!


Υ.Γ. Δείξτε λίγη κατανόηση στα βίντεο, γιατί σαν καμεραμάν είμαι λίγο ανάπηρη και ακόμα η κάμερά μου είναι λίγο καμμένη κι αυτή και ο ήχος είναι άστα να πάνε. Πάντως εγώ την προσπάθεια την έκανα για χάρη σας! 
Έχω επίσης να επισημάνω πως η σκηνοθεσία της συναυλίας (σε αντίθεση με τη δική μου) για τα δικά μου άπειρα μάτια ήταν εξαιρετική. Οι εικόνες από τις παλαιότερες συναυλίες, τα videoclip και γενικά τις παλιές καλές εποχές των πυξ λαξ φόρτιζαν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα και μας θύμισαν αυτά που εμείς δεν προλάβαμε να ζήσουμε. 

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Στο πουθενά(!)

Είναι λίγες οι φορές που γράφω εδώ απευθείας για μένα. Μα τώρα περνάω φάση, πολύ δύσκολη θα έλεγα, και είναι μάλλον κάτι περισσότερο από ανάγκη. Ίσως πολλοί το διαβάσουν μα λίγους θα νοιάξει, μπορεί και κανέναν απολύτως. 

Είναι ο τελευταίος καιρός που νιώθω σαν να είμαι πάνω σε κινούμενη άμμο και συνεχώς να βουλιάζω. Ίσως να είναι και ένας χρόνος τώρα. Η διάθεσή μου έχει πέσει κατακόρυφα. Το ενδιαφέρον μου για οτιδήποτε έχει πάει περίπατο. Η αισιοδοξία μου έχει πιάσει σχεδόν πάτο. Κι εγώ ίσως μαζί της. Η αυτοκριτική μου μάλλον είναι κάτι περισσότερο από σκληρή. Ίσως η καταπίεση να προέρχεται και από μέσα μου. 

Το χαζοχαρούμενο κοριτσάκι που κάνει συνεχώς βλακείες, χορεύει μέσα στη μέση του δρόμου, περιαυτολογεί συνεχώς κάνοντας πλάκα για το πόσο "όμορφη" και "έξυπνη" είναι δεν είναι και τόσο αυτό που φαίνεται. Είναι στιγμές που νιώθω τόσο μόνη μου. Που έχω ανάγκη να ακούσω αυτό το απλό "Πώς είσαι; Τι κάνεις;" χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Είναι φορές που το κρεβάτι μου και το ταβάνι είναι τόσο ιδανική παρέα που τρομάζω. Μπορώ να περάσω ατέλειωτη ώρα έτσι μέχρι που κάτι να με βγάλει από την αδράνεια. Πάντα υπάρχει κάτι να με βγάλει από την αδράνεια, καλό ή κακό. 

Και είναι και αυτή η απραξία τελευταία. Ήθελα να δουλέψω τόσο αυτό το καλοκαίρι. Περισσότερο για να ασχολούμαι με κάτι. Μα μου λείπει η διάθεση να τρέξω. Και έμεινα μόνο στο "όχι δεν υπάρχει καμία δουλειά για μένα σ' αυτή τη φάση". Και έτσι τα πιο δημιουργικά πράγματα που κάνω είναι να μαζεύω συνεχώς και να πλένω πιάτα για να απασχολούμαι. 

Έχω χάσει κάθε ενδιαφέρον και για τα πράγματα που μου έδιναν παλιότερα χαρά, για πράγματα που δεν μου επέβαλε κανείς. Ακόμα και γι' αυτό που κάνω τώρα. Είναι φορές που νιώθω ότι το κάνω αγγαρεία. Μπορεί να μην είναι όντως έτσι αλλά είναι αυτή η αίσθηση "βαριέμαι μέχρι και που αναπνέω". 

Αν είναι κάτι που δεν μπορώ καθόλου είναι οι νωχελικοί και τεμπέληδες άνθρωποι. Αυτοί που είναι αργόσχολοι, ανοργάνωτοι, ασυνεπείς και όλη τους η μέρα περνά κενά και ανούσια. Και νομίζω πως έχω γίνει ακριβώς αυτό. Τραγική ειρωνεία(;).

Και είναι και αυτή η αφόρητη μοναξιά, εσωτερική ή εξωτερική δεν έχει σημασία. Από εσωστρεφής που ήμουν έχω γίνει αντικοινωνική νιώθω. Λες και δεν έχω κουράγιο και διάθεση να κρατήσω τους άλλους κοντά μου. Ούτε καν να τους κάνω να με δουν με συμπάθεια. Ίσως με τις σχέσεις μου, κυρίως τις φιλικές, να είμαι αμελής τόσο που να φαίνομαι συμφεροντολόγα. Έτσι διώχνω άτομα από κοντά μου. Όχι γιατί το θέλω αλλά γιατί δεν το παίρνω χαμπάρι. Και μετά είναι στιγμές που γνωρίζω άτομα και με παίρνουν με στραβό μάτι. Δεν ξέρω αν κάνω και τι κάνω στραβά αλλά με βάζουν στο τρυπάκι να σκεφτώ "Μα καλά είμαι τόσο σάπια που δεν με πάει κανείς;". Μα τόσο σάπια;

Το θέμα είναι πως νιώθω ότι έχω αυτογνωσία. Δεν είμαι κακή ούτε πολλά άλλα πράγματα. Μόνο που είμαι λίγο "ιδιαίτερη", όπως μου λένε, λίγο δύσκολη, δυσπρόσιτη αν θέλετε. Δυστυχώς όμως αν όχι κανένας πολύ λίγοι είναι αυτοί που έχουν τη διάθεση και θα διαθέσουν το χρόνο να δουν τι πραγματικά είσαι. Να πάνε λίγο παραπέρα από αυτό το "δύσκολος άνθρωπος". Ίσως ούτε κι εγώ να το έκανα εδώ που τα λέμε. Κοιτάνε την επιφάνεια. Δεν τους κάνεις; Ε δεν δυσκολεύονται και καθόλου να σε θάψουν 10 μέτρα κάτω από τη γη. Χωρίς όμως να διανοούνται ότι όντως σε "θάβουν".

Πάντα φοβόμουν μην μείνω μόνη μου, χωρίς καθόλου φίλους. Και φοβάμαι ότι έχω αρχίσει να το πετυχαίνω σιγά σιγά. Κι άλλη τραγική ειρωνεία. Έχω τρομάξει. Θέλω να βγω κάπου έξω να σταθώ  ανάμεσα στον κόσμο και να φωνάξω "Είμαι κι εγώ εδώ!"...

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

"Στον τόπο μου είμαι τέλεια ξένος"

Πλάι στην βρύση πεθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρέμω -τουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι τέλεια ξένος
Κοντά στη στιά τα δόντια κουρταλώ
Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
Κουράγιο παίρνω απ’ την απελπισιά
Χαίρουμαι, κι όμως δεν έχω χαρές
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Στ’ αβέβαιο πάντα βρίσκω τ’ “ορισμένως”
Το ξάστερο το βλέπω σκοτεινό
Διστάζω για ό,τι πλέρια είμαι πεισμένος
Για κάθε ξαφνικό φιλοσοφώ
Κερδίζω και χαμένος θε να βγω
Όταν χαράζει λέω «καλή νυχτιά!»
Ξαπλώνω, λέω: «θα φάω καμιά βροντιά!»
Είμαι πλούσιος κι όλο έχω αδεκαριές
Μαγκούφης, καρτερώ κληρονομιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

Έγνοιες δεν έχω κι είμαι ιδεασμένος
Πλούτια να βρω, μα δεν το επιθυμώ
Απ’ όσους με παινάνε προσβαλμένος
Και κοροϊδεύω ό,τι είναι σοβαρό
Φίλο έχω όποιον με πείσει πως γλυκό
κελάδημα είν’ της κάργιας η σκουξιά
Για όποιον με βλάφτει λέω πως μ’ αγαπά
Το ίδιο μου είναι κι οι αλήθειες κι οι ψευτιές
Τα ξέρω όλα, δε νιώθω τόσο δα
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Πρίγκιπα μου μακρόθυμε, καμιά
γνώση δεν έχω και μυαλό σταλιά
Μα υπακούω στους νόμους. Τι άλλο θες;
Πώς; Τους μιστούς να πάρω, είπες, ξανά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.



(Francois Villon, 1431-1463)

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Εμείς οι καταραμένοι(!)


Ας συστηθούμε λοιπόν... Γεννηθήκαμε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '80, ίσως και νωρίτερα, έως και τις αρχές της δεκαετίας του '90. Και τώρα είμαστε κάτι παραπάνω από 20 ή κάτι λιγότερο.

Δεν μας συνέβη τίποτα συνταρακτικό, τίποτα σπουδαίο. Μεγαλώσαμε ήρεμα, χαλαρά, χωρίς πολέμους χωρίς συγκρούσεις, χωρίς μάχες γι' αυτά που πραγματικά στερηθήκαμε. Και τελικά μείναμε χωρίς ιδανικά(;).

Όταν η απογοήτευση σου χτυπάει την πόρτα, όταν σε έμαθαν να απογοητεύεσαι και να μην αντιδράς σε τίποτα, γιατί τίποτα δεν σε έχουν αφήσει να πάρεις χαμπάρι ότι είναι στραβό, τότε δεν σου μένει και τίποτα να διεκδικήσεις. Δεν υπάρχει λόγος να αντιδράσεις στο τίποτα. Κι έτσι μείναμε στις εφηβικές ψευτο-επαναστάσεις και τις εκρήξεις μας, τις άνευ αιτίας, χάνοντας ανούσια ενέργεια και παίρνοντας απανωτές αποβολές από την τάξη. Κι εγώ έχω αποβληθεί κι εσύ κι ο άλλος γιατί νομίζαμε ότι κάτι κάναμε. Μα τελικά... ΜΠΟΥΡΔΕΣ!

Και τα χρόνια περνάνε και αρχίζεις να συνειδητοποιείς, αφού βέβαια φύγεις από τη γυάλα της μαμάς, ότι αυτό είναι στραβό... Α, κι εκείνο είναι στραβό... Κι εκείνο εκεί είναι λάθος και δεν μ' αρέσει. Κι εσύ τι κάνεις; Τίποτα; ΤΙΠΟΤΑ; Σου έχουν δέσει τα χέρια; Έχουν πατήσει το off στο μυαλό σου και δεν μπορείς να σκεφτείς; Και τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι; Θα μείνεις πάλι με σταυρωμένα χέρια;

Ξέρεις γιατί είμαστε καταραμένοι; Όχι γιατί δεν έχουμε ιδανικά ούτε γιατί δεν αξιωθήκαμε να σώσουμε αυτή τη χώρα από κάποιον εχθρό. Λοιπόν να η ΧΩΡΑ να και ο ΕΧΘΡΟΣ. Εσύ όμως πού είσαι;

Ξύπνα! Κάνε κάτι! Τα όνειρα και τα ιδανικά σου δεν θα έρθουν να σου χτυπήσουν την πόρτα. Ψάξε, βρες, ονειρέψου.... ΠΑΛΕΨΕ ΤΟ! Σε κάνανε για λίγο να πιστέψεις πως είσαι ζώο; Μα δεν είναι έτσι. Βρες τέλος πάντων αυτό το on και βάλε πάλι σε λειτουργία το μυαλό σου, γιατί το χρειαζόμαστε!

Και το σημαντικότερο είναι να μην κατηγορείς τους άλλους. Δεν φταίνε αυτοί, αυτοί την πάρτη τους κοιτάνε. Το πρόβλημα είναι ότι κι εμείς κάναμε το ίδιο. Κοιτούσαμε την πάρτη τους! Μα αυτό πρέπει να αλλάξει. Ήρθε η ώρα να πετάξουμε την κατάρα από πάνω μας και να τη ρίξουμε εκεί που ανήκει, στα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!


~Σ' ευχαριστώ πολύ Λευκή Φλου γι' αυτό!~   

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Σκόρπια...

Μετά από μία μικρή περίοδο απραξίας είμαι και πάλι εδώ! Το μυαλό μου για όλο αυτό το μήνα υποβλήθηκε ως επί το πλείστον στα βασανιστήρια των πανεπιστημιακών φανφαρονισμών και της επιστημονικής πολυλογίας. Κλασσικά ατελείωτα πανεπιστημιακά συγγράμματα με λίγα ίχνη από πρακτική χρησιμότητα που πρέπει να χωρέσουν όπως όπως μέσα στο κεφάλι μου. Έστω για τις δύο τρεις μέρες που μεσολαβούν πριν την εξέταση του μαθήματος. 
Σπουδάζουμε κάτι που ίσως μας αρέσει και ίσως ακολουθούμε και το αντίστοιχο επάγγελμα χωρίς όμως καμία ουσιαστική και απτή γνώση. Μέσα σε λίγα χρόνια διαβάζουμε τόμους ολόκληρους και τι από αυτά μας μένει τελικά; Ίσα ίσα για τις δυο τρεις μέρες που μεσολαβούν πριν την εξέταση... Αυτό περιμέναμε; Αυτό ζητούσαμε; Να μπούμε σε ένα πανεπιστήμιο που θα μας δίνει γνώσεις για δυο τρεις μέρες; Που θα μας δίνει άπειρες και ίσως και άχρηστες πληροφορίες χωρίς ουσία τις οποίες θα βλέπουμε μόνο σαν εργαλείο για να περάσουμε τις εξετάσεις; Ήθελα να σπουδάσω κάτι που μου αρέσει για να μπω σε ένα τυπικό σύστημα σχολικής αξιολόγησης που βλέπει τη γνώση, τη χρήσιμη για  μένα γνώση, χρησιμοθηρικά; Και σε ποια εποχή; Τώρα; Που επικρατεί σχεδόν απόλυτη αναξιοκρατία; 
Σε αυτή τη εποχή που θα τελειώσω τη σχολή και ίσως κάνω αυτό που πάντα ήθελα αλλά θα πεινάσω. Που θα νιώθω χαρούμενη όταν είμαι σωστή στο "λειτούργημά" μου μα που ταυτόχρονα τα υπόλοιπα προβλήματα δεν θα με αφήσουν να υπολογίζω και πολλά. Που θα φοβάμαι να ονειρευτώ μην τυχόν και τρομάξω όταν δω ότι η τσέπη μου είναι άδεια. Και στο τέλος και η καρδιά μου. Τώρα που έχω μάθει να ζητάω λίγα γιατί με έχουν κάνει να νομίζω ότι δεν αξίζω περισσότερα.
Τώρα είναι που χρειάζομαι την αθωότητα των προηγούμενων χρόνων. Μα σαν τολμήσεις και ανοίξεις την πόρτα της γυάλας και βγεις στον κόσμο και "αρρωστήσεις" μαζί με τους άλλους τα χάνεις όλα. Σου τα αρπάζουν και σου δίνουν λίγη από την "αρρώστια" τους για να νομίζεις ότι αυτό είναι ζωή. Και η εποχή που η μικρή έλεγε "Όταν μεγαλώσω θέλω να έχω μόνο ανθρώπους που με αγαπάνε και τίποτα άλλο." και στην ερώτηση των άλλων "Και τι θα τρως;" απαντούσε "Αγάπη και θα τα καταφέρω να ζήσω." έχει περάσει γιατί τώρα αυτά τα πράγματα δεν είναι εφικτά. Γιατί τώρα άλλα έχουν πάρει την αξία κι όλα αυτά τα συναισθηματικά ξεσπάσματα είναι χάσιμο χρόνου. Γιατί τώρα πρέπει να δουλεύει το μυαλό σου σε βάρος της καρδιάς σου. Κι εγώ θα χάσω γιατί ποτέ δεν ήμουν όσο λογική έπρεπε.
Αυτή την εποχή, τη δική μας εποχή, που μας την έχουν αρπάξει από τα χέρια αυτοί που αχόρταγα γυρεύουν να την ξαναζήσουν κλεμμένη από εμάς. Μα τελείωσε η ευημερία τους γιατί είναι η σειρά μου να ζήσω όσο κι αν εύχονται να με κάνουν να υποχωρήσω και να αποσυρθώ πριν την ώρα μου. Ακόμα κι αν με έχουν κάνει να ζητάω λιγότερα θα τα πάρω όλα όσα μου αξίζουν ίσως και σε βάρος αυτών που παίρνουν περισσότερα από όσα τους πρέπει.
Δεν χρειάζεται να νιώσεις το σώμα σου δαρμένο για να πονέσεις και να αγανακτήσεις. Ούτε τα δακρυγόνα τους για να νιώσεις ασφυξία. Μα ό,τι χημικό κι αν πετάξουν δίπλα στα πόδια μου δεν θα κατορθώσουν να με μουδιάσουν. 

Και πάντα το πρόβλημά τους θα είναι ότι 
αυτούς ποτέ δεν τους θυμάται κανείς...

Η Χούντα δεν τελείωσε το '73!

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Ψάχνοντας για κοχύλια...



Σήμερα ξεκινά και επίσημα το καλοκαίρι κι επειδή είναι η εποχή που ψάχνομαι για κάτι να διαβάσω σκέφτηκα να κάνω μια πρόταση. Είναι το «Ψάχνοντας για κοχύλια» της Ρόζαμουντ Πίλτσερ από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Το τελείωσα πρόσφατα και το θεωρώ ένα καλογραμμένο βιβλίο με απλή πλοκή χωρίς όμως να γίνεται βαρετό. 
Πρόκειται για την οικογενειακή ιστορία μιας γυναίκας που παρουσιάζεται όμως έτσι από τη συγγραφέα ώστε το βιβλίο παρά το κεντρικό θέμα της οικογενειακής ιστορίας δεν είναι καθόλου γλυκανάλατο. Γενικά θεωρώ ότι είναι ένα καλό βιβλίο που δεν θα το διαβάσεις σε μία νύχτα λόγω της αγωνίας για τη συνέχεια όμως σε κρατάει και διαβάζεται πολύ ευχάριστα.
Λίγα λόγια από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«Είναι μια ιστορία μιας γυναίκας συνηθισμένης, όμως αυτό ακριβώς της δίνει την ιδιαίτερη δύναμη και αξία της. Η Πενέλοπε ήταν τυχερή γιατί είχε γονείς που τη λάτρευαν. Ήταν άτυχη στον απερίσκεπτο  και τελικά ανέραστο γάμο της. Ήταν τυχερή γιατί βρήκε αργότερα μια μεγάλη κι αληθινή αγάπη, αλλά και πάλι άτυχη για τα προβλήματα και τις τραγωδίες που της προκάλεσε. Απέκτησε τρία παιδιά και τα κράτησε στην αγκαλιά της νιώθοντας τυχερή και ευτυχισμένη. Αλλά, όπως πολλές μητέρες, με τον καιρό άλλαξε λίγο πολύ γνώμη και γι’ αυτό.... [...] Με το Ψάχνοντας για κοχύλια αναβιώνει το μεγάλο οικογενειακό μυθιστόρημα.»  

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Έμεινα εδώ....


Κι έμεινα εδώ να προχωρώ,
να προσπαθώ να σε κάνω να φύγεις....

Απλά γιατί έτσι πρέπει να κάνω...


Καλό μήνα!
Καλημέρα!!!

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Και πολύ να αγαπάς τους ανθρώπους...!

Αγαπώ τους ανθρώπους και πιστεύω σε αυτούς! 
Έχουν τη δύναμη να τα αλλάξουν όλα προς το καλύτερο. 
Δυστυχώς και προς το χειρότερο. 
Παρακάμπτω την κακία, την πονηριά και τα ψέματα τους ελπίζοντας πως θα βγει κάτι καλό. 
Δεν παύω να πιστεύω πως υπάρχει και μια καλή πλευρά τους, ακόμα κι αν απογοητεύομαι από αυτούς.
Κανείς δεν είναι εκούσια κακός. 
Απλά είναι αδύναμος να δείξει καλοσύνη. 
Και πώς να δώσει καλοσύνη αν δεν πάρει προηγουμένως;
Δεν θέλω να σκέφτομαι άσχημα για κανέναν κι όταν το κάνω αρρωσταίνω. 
Κι όταν το κάνει άλλος για μένα απλά κάνει κακό στον εαυτό του.
Όλοι μας έχουμε την φωτεινή μας πλευρά αλλά και τη σκοτεινή. 
Το θέμα είναι να έχουμε και τον έλεγχο.
Είμαστε μόνοι σε μια πολύ άγρια πραγματικότητα. 
Πώς θα επιβιώσουμε αν στρεφόμαστε εναντίον μας;


Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Την κατάλληλη στιγμή (!)


Τα χρόνια, οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά τρέχουν... Η ζωή μας περνάει γρήγορα μπροστά από τα μάτια μας προσφέροντας εμπειρίες καλές ή κακές, γνώσεις θεμιτές ή αθέμιτες! Κάθε λεπτό υπάρχει η δυνατότητα να ζήσουμε κάτι ξεχωριστό, κάτι διαφορετικό ή κάτι ίδιο και συνηθισμένο. 
Το θέμα είναι να γίνει την κατάλληλη στιγμή. Γιατί μόνο τότε θα μπορούμε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις και να ζήσουμε όπως πρέπει αυτά που η ίδια η ζωή και ο χρόνος στέλνει με δύναμη κατά πάνω μας. Καταστάσεις ευχάριστες ή δυσάρεστες και πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται ή μένουν για να καθορίσουν τη ζωή και τις επιλογές μας. 
Αν όλα αυτά όμως δεν γίνουν την στιγμή που πρέπει τι θα συμβεί; Ίσως κερδίσουμε άσχημες εμπειρίες και χάσουμε τις καλές. Ίσως βάλουμε στη ζωή μας πρόσωπα που δεν πρέπει και αφήσουμε απ' έξω αυτούς τους "σημαντικούς άλλους". Ίσως πάλι μια λάθος φαινομενικά απόφαση μας φέρει μπροστά στην καλύτερη στιγμή της ζωή μας.
Και τελικά το λάθος και το σωστό καθορίζεται από το χρόνο. Κανείς δεν ξέρει πότε είναι αυτή η κατάλληλη στιγμή και κανείς δεν είναι τόσο στυγνά λογικός ώστε να σκέφτεται πάντα με καθαρό μυαλό την επόμενη κίνηση στην επόμενη κατάλληλη στιγμή. 
Είμαστε άνθρωποι και οι πράξεις και οι επιλογές μας καθορίζονται από πολλούς παράγοντες. Εξωτερικούς και εσωτερικούς. Κι αν με ρωτάτε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να γνωρίσουμε και να ζήσουμε όλα αυτά που ο χρόνος θα φέρει, δεν το το γνωρίζω. Αν και νιώθω πως αυτές οι κατάλληλες στιγμές με έχουν φέρει εδώ που είμαι σήμερα. Άλλες τις έχασα κι άλλες όχι. 
Αυτό όμως σημαίνει να ζεις. Αρκεί να έχεις καλά αντανακλαστικά γιατί η θεά ευκαιρία τρέχει δίπλα μας και έχει μαλλιά μόνο μπροστά. Αν σε προσπεράσει δεν μπορείς να την αρπάξεις. Εσύ απλά κοίτα την κατά πρόσωπο και αποφάσισε τι θα κάνεις μαζί της!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ένα τραγούδι που γράφτηκε για μένα (!)


Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.


Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Γιατί πάντα θα είμαι μελαγχολική και λυπημένη. Απλά γιατί έτσι είμαι εγώ!


Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Φεύγουμε (;)


Θέλω να φύγουμε από δω. 
Μακριά ή κοντά δεν με νοιάζει. 
Αρκεί να φύγουμε! 

Είναι φορές που ο κόσμος εδώ με τρομάζει, με πλακώνει! Τους βαρέθηκα όλους. Θέλω να μείνω επιτέλους μόνη... Μαζί σου! Δεν θέλω να ξέρω κανέναν άλλο τριγύρω. Νιώθω να πιέζομαι, να καταπιέζομαι! Μερικές φορές η αγάπη τους με πνίγει, το βλέμμα τους με καρφώνει αλύπητα. Θέλω να πάω κάπου που να μην ξέρω κανέναν. Απλά πάρε με μαζί σου... 
Θέλω να φύγω από δω, να αποδράσω. Θέλω να νιώθω ελεύθερη, να είμαι ελεύθερη. Από τη μία σκέφτομαι ότι δεν μπορώ έτσι απλά να εγκαταλείψω τους πάντες. Θα νιώθω τύψεις. Από την άλλη είμαι εγωίστρια και σκέφτομαι τον εαυτό μου. Θέλω να ζω χωρίς να με νοιάζουν οι υπόλοιποι. Είμαι άλλωστε πολύ μικρή ακόμα για να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, να αφήνω τους άλλους να ζουν σε βάρος μου. 
Ζητάω προστασία, κατανόηση και όχι κριτική. Μα δεν καταλαβαίνουν. Μεγαλώνοντας και ζητώντας να ζήσω όπως θέλω, όπως μπορώ με κάνουν να νιώθω σαν μια ανώριμη έφηβη που επαναστατεί γιατί έτσι. Μα η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πια έφηβη ούτε ανώριμη. Το στάδιο αυτό το έχω ξεπεράσει προ πολλού. Και το λάθος μου είναι ότι δεν «επαναστάτησα» τότε... Και τώρα πια που δεν αντέχω άλλο και θέλω να φύγω θα με πουν αχάριστη. 
Φοβάμαι! Μα θα ‘θελα τόσο πολύ να με πάρεις μαζί σου. Όπου να ’ναι! Μα τελικά ξέρεις τι θα γίνει; Ξέρεις. Εσύ θα φύγεις μόνος και εγώ θα μείνω μόνη μου έχοντας πια ελάχιστες ευκαιρίες να ξεφύγω.


Ο καθένας στη δική του φυλακή κλεισμένος...
  

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Stylish Blogger Award!!!


Είναι το πρώτο μου blogo-βραβείο και μου το χάρισε το τυχερό κουμπάκι
(Σε ευχαριστώ κουμπάκι μου!)
Είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό κι έτσι αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας και να το απονείμω και σε άλλα μέλη μέλη της παρέας μας. 

Το Stylish Blogger Award λοιπόν πηγαίνει .....


στη Lounitsa και την τρελή της τσάρκα
στην Chris και τις υπέροχες δημιουργίες της
στην Irini L. γιατί είναι εναλλακτική (και εξαιτίας της ξεκίνησα να blogάρω)   
στη δημιουργική Pink dreamer 
στην ποιητική Silena
στην κόκκινη βασίλισσα γιατί απλά είναι queen in red
στη fillitsa που κάνει τη φαντασία της πραγματικότητα
στην άπειρα δημιουργική Ειρήνη 
στην alexia που έχει από τα ωραιότερα blogo-σπιτάκια της γειτονιάς μου
στη vasilikoula (και τη ginger), για δεύτερη φορά, γιατί μου αρέσουν οι δροσερές δημιουργίες της
στη μικρή Jessica και τους προβληματισμούς της

Οοοουυφφφ!!! Και νομίζω η λίστα δεν θα τελειώσει ποτέ! 
Όλοι είστε stylish γιατί έχετε το δικό σας στυλ! 
Σας αγαπώ όλους και σας ευχαριστώ που με επισκέπτεστε! 

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Ένα Χρυσό κλουβί με διαμαντένιες αλυσίδες (!)



Κάποτε μου είχαν πει πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τα καναρίνια που ζούνε στο κλουβί. Γεννιόμαστε στο κλουβί, ζούμε στο κλουβί. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή κι έξω από αυτό αλλά οι πιο πολλοί φοβούνται να τη ζήσουν. 

Όλοι μας γνωρίζουμε πώς να σπάσουμε τις αλυσίδες, να ανοίξουμε την πόρτα του και να πετάξουμε μακριά. Μα λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να το κάνουν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που τα καταφέρνουν!

Είναι όμορφα μέσα στο χρυσό κλουβί μας, σχεδόν ιδανικά. Έτσι νομίζουμε. Εκεί μέσα ζούμε, αγαπάμε και τελικά πεθαίνουμε για να ζήσουμε και την επόμενη ζωή μας πάλι μέσα σε ένα τέτοιο κλουβί. Και ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ. 

Μα πώς να είναι η ζωή έξω από αυτά τα χρυσά κάγκελα; Πώς νιώθεις χωρίς τις αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια σου που σε κρατούν κολλημένο στο έδαφος; Πώς είναι να πετάς; Ας ανοίξουμε λοιπόν την πόρτα κι ας το μάθουμε! Μπορούμε όλοι να δούμε τι γίνεται εκεί έξω! 

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Μια πριγκίπισσα με γαλότσες (!!!)



Η Σταχτοπούτα φορούσε γοβάκια. Κάθε σύγχρονη πριγκίπισσα που σέβεται τον εαυτό της (σχήμα λόγου δυστυχώς) φοράει ροζ γόβες. Ωραία... Και ποιος το αποφάσισε αυτό; Ναι για το δήθεν σήμα κατατεθέν μας μιλάω; Το «παγκόσμιο γυναικείο σύμβολο»... που το έφτιαξε ποιος; Κι εμείς γιατί το ακολουθούμε; 

Είμαστε πολύ χαζές αν νομίζουμε πως τα ρούχα και τα παπούτσια κάνουν την γυναίκα! Μάλλον το αντίθετο. Και αν θες να νιώσεις πριγκίπισσα απλά αρκέσου σ’ αυτό που έχεις μέσα σου. Κανένας κόπος και καμία επιβεβαίωση.... Αν το πρωί που ξυπνάς στο κρεβάτι σου νιώθεις «πριγκίπισσα» απλά είσαι! Αν νιώθεις γυναίκα, ακόμα περισσότερο!

Δεν τα βάζω με κανέναν άλλον παρά μόνο με μας. Έχουμε γίνει έρμαια των συνθηκών και των εξελίξεων. Τρέχουμε πίσω από τη μόδα, το ιδανικό lifestyle, τον τέλειο άντρα.... Γενικά αυτή η πλαστή ελευθερία μας κάνει να ακολουθούμε καθετί που είναι επιβεβλημένο και φτιαγμένο από άλλους. Και στην προσπάθειά μας να νιώσουμε μέσω αυτών των έξωθεν επιβεβλημένων «πριγκίπισσες» ξεχνάμε να είμαστε εμείς...

Είναι αρκετές οι φορές που είμαι ματαιόδοξη και αυτάρεσκη. Το μισώ! Μέσα μου νιώθω καλά αλλά όλο αυτό το περιτύλιγμα με βάζει συχνά στο τρυπάκι να γίνω μια σύγχρονη «πριγκίπισσα». Μα γρήγορα συνειδητοποιώ ότι πριγκίπισσα γεννιέσαι δεν γίνεσαι!

Για κάποιο λόγο ο blogger είχε πάθει black out και μου κατέβασε τη δημοσίευση της Πέμπτης. Οπότε πάμε πάλι!

Μπορώ, μπορώ, μπορώ....


Επηρεασμένη από την επόμενη ανάρτηση ανέβασα την ιστορία μιας σύγχρονης πριγκίπισσας, η «Βίκυ» της Joanna Drigo.


Καλημέρα!


Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Διατριβή στη βλακεία...(!)


«Δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία».

Αυτό είχε πει κάποτε ο Einstein και μάλιστα για το πρώτο κρατούσε και τις επιφυλάξεις του! Και πραγματικά το πόση βλακεία μπορεί να χωρέσει ένα ανθρώπινο μυαλό δεν μπορώ να το συλλάβω. 

Δεν παινεύομαι ότι είμαι πανέξυπνη μα για μένα βλάκας δεν είναι αυτός που έχει «χαζές» απορίες ή δεν είναι ειδικός σε ένα θέμα ή ρωτάει ακόμα και για πράγματα αυτονόητα. Ούτως ή άλλως τίποτα δεν είναι αυτονόητο! 

Βλάκας είναι αυτός που θεωρεί αυτονόητα αυτά που δεν είναι και προσπαθεί να τα κάνει να δείχνουν αυτονόητα. Βλάκας είναι αυτός που περιαυτολογεί μα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία φούσκα. Βλάκας είναι αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό αλλά λέει το αντίθετο για να τον λυπηθούν οι υπόλοιποι. Βλάκας είναι αυτός που περπατάει στο κενό και νομίζει πως πατάει γη. Βλάκας είναι ο κουτοπόνηρος (και ο πονηρός), βλάκας είναι ο ψεύτης... Γενικά βλάκας είναι αυτός που δεν βλέπει και δεν λέει τα πράγματα με το όνομα τους!

Η ανθρώπινη βλακεία είναι μια «αρρώστια» πολύ επικίνδυνη για όσους νομίζουν ότι είναι πια μεγάλοι και ώριμοι κι έχει πολλά πρόσωπα και πτυχές. Κάθε φορά που τα συνειδητοποιώ βγαίνω από τα ρούχα μου. Ναι, είμαι αφελής ίσως και χαζή μα χαίρομαι και ανακουφίζομαι που δεν πάσχω από βλακεία! Και το ξέρω γιατί απλά είμαι παιδί ακόμα...

Συγγνώμη για το ξέσπασμα, αλλά ήταν αναγκαίο...

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Το χαμόγελο της Dolores...


Είναι μυστήριο συναίσθημα η θλίψη! Πονάς, στεναχωριέσαι σχεδόν υποφέρεις. Μα μπορείς και το κρύβεις. Άλλες φορές πάλι αποτυγχάνεις. Μα συνεχίζεις να μην παραδέχεσαι ότι κάτι τρέχει. Ούτε στους άλλους ούτε καν σε σένα τον ίδιο. Ντύνεις τη θλίψη σου με ένα πικρό χαμόγελο, αγνοείς την καρδιά σου να χτυπά δυνατά και προσποιείσαι ότι όλα πάνε καλά!

Είναι συχνά δύσκολο να πεις τι είναι αυτό που σε τρώει. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να μη μιλάμε πολύ γι’ αυτά που μας ενοχλούν και μας στεναχωρούν. Τα κρύβουμε βαθιά μέσα μας, σχεδόν τα αγνοούμε. Έτσι, όταν αναπόφευκτα καλούμε τη "dolores" να μας επισκεφτεί κάνουμε μια μυστική συμφωνία μαζί της, να είναι χαμογελαστή! Κι είναι σαν να μας κοροϊδεύει, σαν να μας ειρωνεύεται. Και το χαμόγελό της πονάει πιο πολύ από το δάκρυ της! 

Μέχρι που έρχεται μια στιγμή που όλα αυτά θα ξεσπάσουν μαζί. Και το χαμόγελο που από πίσω του κρύβονταν θα εξαφανιστεί. Ίσως και για πάντα. Κι η θλίψη δεν θα συμφωνήσει ποτέ ξανά μαζί μας να παρουσιάζεται χαμογελαστή μπροστά μας.

Είναι βλέπεις που είμαστε άνθρωποι κι έχουμε μάθει να μη μιλάμε γι’ αυτά μου μας ενοχλούν!  

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Ίσως...



Ίσως να είναι η αγάπη
μια θλιμμένη γιορτή,
ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες.
Ίσως να είναι η αλήθεια 
μια πληγή ανοιχτή,
ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες.

Ίσως να είναι το φεγγάρι 
μια τελεία λευκή
σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι.
Ίσως να έχεις χαραγμένο
σαν εμένα κι εσύ
πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι!

Καλημέρα!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...