Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Πέρασε άλλος ένας χρόνος και ως είθισται πρέπει να σου ζητήσω κάτι για το νέο έτος. Μα τι να σου ζητήσω φέτος; Αφού τα έχω όλα. Και ό,τι μου έλειπε μου το έφερες τον περασμένο χρόνο. Ό,τι έχω πια να σου ζητήσω είναι απλά ό,τι συμπληρώνει όλα τα άλλα σημαντικά που μου έχεις φέρει μέχρι τώρα.
Κάθε χρόνο μου φέρνεις υγεία μα τώρα χρειάζομαι και λίγη δύναμη. Μου φέρνεις τύχη και ελπίδα τώρα χρειάζομαι και λίγη αντοχή. Μου έφερες αγάπη μα τώρα θέλω να της δώσεις διάρκεια, μεγάλη. Κι ακόμα θέλω να μου χαρίσεις άπειρη υπομονή και κατανόηση. Και δεν θέλω να νιώσει μειονεκτικά κανείς μα κάθε χρόνο ό,τι σου ζητάω μου το φέρνεις και με το παραπάνω κι αναρωτιέμαι γιατί να μην έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτή την τύχη και γιατί αξίζω να την έχω εγώ;
Από την άλλη αν θέλω κάτι υλικό, ένα παιχνίδι για να παίξω, δεν ξέρω τι να διαλέξω. Γι' αυτό και σου ζητάω τρία. Όχι από απληστία απλά από ανάγκη. Θέλω μια κλεψύδρα να μετράει το χρόνο όπως εγώ θέλω. Να κολλάνε οι στιγμές όταν δεν χορταίνω να τις ζω και να περνούν χωρίς καν να τις ζήσω όταν δεν τις αντέχω. Ακόμα θέλω ένα τρίτο μάτι για να μπορώ να βλέπω εκεί που τα άλλα δύο δεν μπορούν. Και τέλος θέλω μια δεύτερη καρδιά για να χωρέσω μέσα αυτά που δεν χωρούν σ' αυτή που ήδη έχω (γιατί βαρέθηκα να τα στριμώχνω) και για να μπορώ να τις χαρίζω και τις δύο (ως μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης). Θα ήθελα πολύ να μου τα φέρεις αλλά ξέρω ότι δεν μπορείς. 
Κι αν μπορώ να σου ζητήσω κάτι ακόμα είναι να πάρεις το περίσσευμα της τύχης, της ελπίδας, της αγάπης και όλων των άλλων που μου φέρνεις γενναιόδωρα πάντα, να το σπάσεις σε κομμάτια και να το μοιράσεις σε όλους αυτούς που τα έχουν πραγματικά ανάγκη μα ίσως δεν έχουν το κουράγιο να τα ζητήσουν.
Αυτά λοιπόν από μία μικρή που όσο και να περνά ο καιρός θα ξεχνάει να μεγαλώσει και θα σε πιστεύει πάντα.

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Το περσινό γράμμα στον Άγιο Βασίλη(!)

(Πρώτη ανάρτηση: 28/12/2009)
Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
Μεγάλωσα, χωρίς να με ρωτήσουν! Σταμάτησα από καιρό να σου γράφω. Ξαφνικά δεν υπάρχεις, χωρίς να με ρωτήσεις...! Κι όταν το 'μαθα ήταν σαν να με ξύπνησαν βίαια από όνειρο. Κι όμως εγώ δεν έχασα την πίστη μου σ' εσένα. Στην ιδέα σου. Στη χριστουγεννιάτικη ελπίδα που έχεις πεταμένη σε μια γωνιά του σάκου σου, τυλιγμένη με χρυσόχαρτο, να μου τη δώσεις. Δεν θα την αφήσεις κάτω από το δέντρο μου παρά θα τη σκορπίσεις σαν χρυσόσκονη πάνω στο μαξιλάρι μου την ώρα που κοιμάμαι. Να νωτίσει τ' όνειρο μου. Να του δώσει σάρκα και οστά. Να το κάνει ζωή, πραγματική ζωή.
Χρόνια τώρα δεν σου ζητάω τίποτα. Έχει περάσει ο καιρός που έπαιζα με κούκλες. Τώρα το παιχνίδι έγινε ζωή και "παίζω" με ανθρώπους. Ανθρώπους παράξενους, άγνωστους, μακριά από 'μένα, μακριά από 'σένα. Μας ξεχνούν συχνά και τους δυο. Ανθρώπους που δεν αισθάνονται, δεν ζουν παρά μόνο αναπνέουν για να υπάρχουν. Κι εσύ που δεν υπάρχεις είσαι πιο αληθινός από αυτούς. Κι εγώ που ζω κι αισθάνομαι, τείνω να μην υπάρχω... Φέτος μετά από καιρό θέλω να σου ζητήσω κάτι. Πλημμύρισε τη ζωή μου αγάπη! Απλά αγάπη! Εύκολο για 'σένα, έτσι; Ή μήπως όχι; Στείλ' την σαν ψιχάλα που σιγά σιγά θα γίνει καταιγίδα και θα με πνίξει... Και μάθε και τους άλλους να πνίγονται σε αυτή, αντί σε μια κουταλιά νερό που συνηθίζουν. Κι όταν ο χείμαρος της καρδιάς τους ξεχειλίσει θα έχουν μάθει κι αυτοί ν' αγαπούν και δεν θα είμαι πια μόνη μου στον κόσμο. Θα έχω υπόσταση και λόγο και θα περιτριγυρίζομαι από πραγματικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που αγαπούν κι αισθάνονται, άρα ζουν. Κι αυτή τη φορά θα ζουν πραγματικά...

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Santa Claus is coming to town...(?)

(Πρώτη ανάρτηση: 28/12/2009)
Χριστούγεννα... και όπως είναι φυσικό η μορφή του κυριαρχεί παντού. Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα αυτός ο Άγιος Βασίλης; Πατάω την αναζήτηση στο Google και το λεξικό γράφει: «Ο Άγιος Βασίλης αποτελεί μια διεθνή λαογραφική μορφή η οποία διανέμει δώρα σε παιδιά και ενηλίκους που υπήρξαν "καλοί" κατά τη διάρκεια του χρόνου. Είναι κυρίαρχο πρόσωπο του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς και των Χριστουγέννων. Η γνωστή παρουσία του με κόκκινη στολή, λευκή γενειάδα, πάντα χαμογελαστός με το σάκο με τα δώρα, πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν ζωηροί τάρανδοι αποτελεί σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες αυτών των εορτών ακόμη και σε χώρες μη χριστιανικές Ξεκινά κάθε χρόνο από χώρα του Βορρά, παραμονές πρωτοχρονιάς, για να χαρίσει δώρα σε όλα τα παιδιά της γης.» 
Αυτό είναι όμως ο Άγιος Βασίλης; Ένας χοντρός κύριος με κόκκινη στολή που εύχεται καλά Χριστούγεννα και μοιράζει παιχνίδια; Και από την άλλη ποιος και πώς μπορεί να κρίνει τους «κακούς» και τους «καλούς» ανθρώπους, περισσότερο δε τα παιδιά, ακόμα κι αν είναι άγιος; Μήπως τελικά ο Άγιος των παιδικών μας χρόνων δεν υφίσταται; Προφανώς και όχι! Απαλλαγμένος όμως από τη γούνινη στολή του και το σάκο με τα (υλικά) δώρα μήπως υπάρχει; Μήπως ο καθένας από εμάς τον αντιλαμβάνεται όπως έχει ανάγκη να τον αντιληφθεί; Και τολμώ να πω πως ναι υπάρχει. Και όχι δεν περιμένω από αυτόν τίποτα απτό, τίποτα υλικό αλλά πράγματα ουσιαστικά και ίσως βαθύτερα.
Τα Χριστούγεννα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ζητήσεις αγάπη από κάποιον κι ακόμα καταλληλότερη για να στην προσφέρει απλόχερα. Και βασική προϋπόθεση για να κάνεις ευχές είναι ένα στολισμένο δέντρο, όπως ακριβώς ένας ουρανός γεμάτος αστέρια που σιγά σιγά ξεκολλάνε και αρχίζουν να πέφτουν στη γη. Τα Χριστούγεννα μπορείς να ζητάς αγάπη γιατί οι άλλοι μπορούν να στη δώσουν. Μπορείς να ζητάς λίγη ευτυχία γιατί μπορούν να στην προσφέρουν....
Τελικά, ο Άγιος Βασίλης, ο δικός μας Άγιος Βασίλης, για τον καθένα ξεχωριστά βρίσκεται μέσα μας, γύρω μας. Τώρα τα Χριστούγεννα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να κάνει αισθητή την παρουσία του και κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Και με λίγη καλή θέληση μπορεί να είναι Χριστούγεννα η κάθε μέρα. Γιατί Άγιος Βασίλης είμαστε εμείς, ο διπλανός μας, ο καθένας.....

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

"Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος"!

Ξυπνάς το πρωί ανοίγεις τα μάτια και χαίρεσαι που ξεκινάει μια νέα όμορφη μέρα. Σηκώνεσαι, ανοίγεις το παράθυρο και κοιτάς τον ουρανό. Είτε φαίνεται ο ήλιος είτε τα σύννεφα τον κρύβουν είναι μια όμορφη μέρα. 
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις στο δρόμο. Βλέπεις ανθρώπους χαμογελαστούς να πηγαίνουν στις δουλειές τους. Κι εσύ εκεί πηγαίνεις και χαίρεσαι γι' αυτό. Άλλωστε σ' αρέσει πολύ αυτό που κάνεις. Καλημερίζεις τους περαστικούς σαν να τους ξέρεις από καιρό και συνεχίζεις το δρόμο σου μέχρι να φτάσεις.
Μπαίνεις μέσα και βλέπεις και πάλι ανθρώπους χαμογελαστούς και πρόσχαρους. Κανείς δεν σκέφτεται άσχημα εδώ όπως και πουθενά αλλού σ' αυτόν τον όμορφο κόσμο. Ο ένας ενδιαφέρεται για τον άλλο και τον βοηθά με χαρά να κάνει ένα βήμα παραπέρα. Ούτε ίχνος ανταγωνισμού και φθόνου. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν χωράει κακία. Δεν χωράει υποκρισία ούτε επιφύλαξη. Γιατί όλοι είναι αληθινοί και καλοπροαίρετοι.
Τελειώνεις και γυρίζεις στο σπίτι. Δεν νιώθεις καθόλου εξαντλημένος. Κι έχεις με τόσα όμορφα πράγματα ακόμα. Βρίσκεις κοντά σου τους αγαπημένους σου να σε υποστηρίζουν και να μη σε αμφισβητούν. Να είναι χαρούμενοι όπως κι εσύ μόνο και μόνο που είσαι εκεί.
Και η μέρα τελειώνει και έρχεται η ώρα να κοιμηθείς και να ονειρευτείς πόσο υπέροχη είναι η ζωή σου σε αυτόν τον όμορφο κόσμο. Κι ανυπομονείς να ξημερώσει γιατί μια καινούρια μέρα έρχεται κι ο κόσμος είναι εκεί και σε περιμένει. 
Και σκέφτεσαι... μακάρι ο κόσμος να ήταν έτσι. Μήπως όμως τελικά αυτό είναι στο χέρι σου;

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ρομαντικά ιδανικά!!!

Τα ρομαντικά ιδανικά μου στη φαντασία μου και μόνο γιατί μόνο εκεί μπορούν να υπάρξουν, πέρα από το τέρμα της σκέψης μου στο βάθος των πιο αθώων και παιδικών μου διεκδικήσεων είναι αυτά που ποτέ κανείς δεν θα καταλάβει γιατί για μένα είναι ιδανικά. Γιατί κανείς δεν νοιάζεται πια για τα απλά πράγματα που ξεχνάς με το χρόνο σαν να μην πέρασες ποτέ σου από αυτές τις μικρές στιγμές που στα χάρισαν. 
Τι αλλάζει; Οι άλλοι ή εμείς; Ποιος ζητάει περισσότερα από μας οι άλλοι ή ο εαυτός μας; Τι είναι αυτό που μας κάνει με τα χρόνια όλο και περισσότερο "ανθρωπάκια" αντί ανθρώπους; Τι είδους βόλεψη ζητάει ο καθένας στη ζωή του ξεχνώντας στο τέλος την ίδια τη ζωή; 
Από παιδιά ακόμα βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και όταν τελικά φτάνουμε εκεί που τόσο θέλαμε ξαφνικά όλα είναι "ιδανικά" για όλους όταν υπακούμε σε πρέπει και δεν πρέπει όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας για να μας οδηγούν άλλοι οι οποίοι με τι σειρά τους οδηγούνται από άλλους κι αυτοί επ' άπειρον από άλλους και άλλους και τελικά είμαστε μετέωροι να ακολουθούμε πρέπει και μη και να ξεχνάμε τι θέλουμε πραγματικά. Να αμφιβάλλουμε ακόμα και για τον εαυτό μας. Γιατί βιαζόμασταν να φτάσουμε εδώ που είμαστε και ξεχάσαμε να ρουφήξουμε την πιο σημαντική και παρόλα αυτά μικρή περίοδο της ζωής μας. Ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά. Για την ακρίβεια ξεχάσαμε πως υπήρξαμε παιδιά!
Και τι είναι αυτό που μας κάνει να αρνούμαστε την παιδικότητά μας; Η γνώση που μας προσφέρει ο χρόνος; Γιατί να τη θέλω αυτή τη γνώση αν μου αφαιρεί το δικαίωμα να είμαι ξέγνοιαστη κι αθώα; Τι να την κάνω τη "σοφία" τους τη στιγμή που αυτή η ίδια με έχει κάνει να φοβάμαι, να αμφιβάλλω και να έχω επιφυλάξεις για τα πάντα; Κερδίσαμε τη γνώση μα χάσαμε την αλήθεια μας. Χάσαμε τον εαυτό μας.
Απεχθάνομαι τους ειδήμονες και τους δήθεν ειδικούς που τα ξέρουν όλα και έχουν άποψη για τα πάντα. Τους δήθεν τέλειους που τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και τον έχουν φτιάξει ιδανικό. Κι αν δεις από κάτω τι υπάρχει; Υποκρισία, ανασφάλεια, αμφιβολίες, πονηριά, ζήλια. Ποιος μπορεί να τα έχει καλά με τον εαυτό του αν έχει απαρνηθεί το πιο σημαντικό του κομμάτι, την αθωότητά του;
Ξεχάσαμε πως κάποτε υπήρξαμε αθώοι γιατί βιαστήκαμε να υποψιαστούμε. Αποκτήσαμε τη γνώση και την εμπειρία των "μεγάλων" που συχνά ζητάει να σε πνίξει και να σε εγκλωβίσει σε μια προστατευτική γυάλα γιατί "ξέρεις" γιατί έχεις δει κι έχεις ακούσει. Μα δεν τη θέλω αυτή τη γνώση αν είναι να μείνω για λίγο ακόμα πραγματικά ζωντανή. Δεν θέλω να βάλω την καρδιά και το μυαλό μου σε γυάλα. Αυτό που χρειάζεται να προστατέψω όσο πιο πολύ μπορώ είναι η παιδική μου αφέλεια.
Μα δυστυχώς το νιώθω ότι χτίζομαι ανάμεσα σε αδιαπέραστους τοίχους και χάνω συνεχώς έδαφος. 

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Ένα χρόνο πριν...



..... ήταν η πρώτη μου ανάρτηση σε blog: "Μένουμε στη βιτρίνα" (06/12/2009)

Έγραφα από μικρή χωρίς να ξέρω αν όλα αυτά είχαν κάποια αξία. Παρόλα αυτά συχνά ήταν ανακουφιστικό. Χαρτιά, τετράδια, ημερολόγια κρυμμένα σε κουτιά και βιβλιοθήκες ή απόρρητα αρχεία στον υπολογιστή μου. Τα έκρυβα καλά πάντα αυτά που έγραφα μην τα δει κανείς και μαζί μ' αυτά δει και την ψυχή μου. Και πιο πολύ φοβόμουν την κριτική των άλλων γιατί δεν ήταν τυχαίες λέξεις γραμμένες σε μια στιγμή ανίας. Άλλοτε παιδιάστικα και άλλοτε πιο σοβαρά όμως πάντα ήταν "εγώ". Και είναι εύκολο για κάποιον να κρίνει ένα απλό κείμενο μα σκληρό να κρίνουν την ίδια σου την ψυχή.

 Και τελικά μετά από μια τυχαία αφορμή και μια μικρή παρακίνηση σταμάτησα να κρύβω τα κατεβατά και τις αλλόκοτες θεωρίες μου σε καταχωνιασμένα τετράδια και ημερολόγια και ξεκίνησα να δημοσιεύω τα κείμενά μου, να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας και να σας ζαλίζω! Έτσι απλά αποφάσισα να τις δείξω και σ' εσάς! 

Μετά από μια μικρή αποχή από το πρώτο μου blog επανήλθα σε αυτό και πλέον μετράω συνολικά 30 αναρτήσεις (λίγες μάλλον)! Κι έτσι συνεχίζω να αναλύω τις περίεργες θεωρίες μου και να ταξιδεύω μεταξύ νοητού και πραγματικού!

Δεν ξέρω αν έχω κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα όμως για μένα είναι μία κάποια διέξοδος από την ασφυκτική πραγματικότητα. Κι ίσως ο εσωτερικός μου κόσμος είναι περισσότερο πνιγερός κάποιες φορές όμως με το να γράφω μου δίνεται μια ιδανική φυγή τη στιγμή ακριβώς που τη χρειάζομαι. Κι είναι πολλές φορές όλα αυτά που θέλω τόσο πολύ να τα φωνάξω μα διστάζω. Είναι κατά κάποιο τρόπο λύτρωση από όλα τα εσωτερικά μου αδιέξοδα και μπορώ με τον πιο περίεργο τρόπο να βρω λύσεις εκεί που δεν φαντάζομαι. Γιατί μπορεί ένα απλό (για τους άλλους) κείμενο να σε αποφορτίσει από όλη την πίεση που νιώθεις και να την κάνει να ξεχυθεί προς τα έξω σαν ένα κύμα λέξεων και δακρύων. Το ιδανικό αντικαταθλιπτικό. Κάποιες φορές μου φαίνεται παράξενο και άλλες το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. 

Και επειδή πάντα είναι καλύτερα να μοιράζεσαι τα σημαντικά πράγματα, χαίρομαι που σας βρίσκω εδώ και ονειρευόμαστε παρέα τους δύο τελευταίους μήνες!

 Και μια συμβουλή αγαπημένοι μου αναγνώστες και bloggers: 
Συνεχίστε να γράφετε και να ονειρεύεστε! 
"Σώζει ζωές"!

Κι εγώ για να σας ευχαριστήσω σας κερνάω τούρτα!  

Καλή όρεξη

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Τα δάκρυα...

Κυλούν στα μαγουλά μου συχνά. Ποτίζουν το πρόσωπο και την καρδιά μου και κάνουν τα μάτια μου να γυαλίζουν σαν βρεγμένα βότσαλα. 
Κλαίνε οι άνθρωποι . Μα εγώ πιο πολύ από αυτούς. Πιο συχνά. Λυπούνται, πονάνε, χαίρονται, αγαπούν... και κλαίνε. Μα εγώ λυπάμαι πιο πολύ, πονάω περισσότερο, ξεσπάω από ευτυχία, αγαπάω μέχρι το άπιαστο... και κλαίω, κλαίω, κλαίω. 
Δακρύζουμε για τα πάντα. Ευαίσθητοι, μικροί, ρομαντικοί, συναισθηματικοί μα πάνω απ’ όλα σκληροί. Ναι, σκληροί! Γιατί δεν είναι σκληρό να κρύβεις τον πόνο ή τη χαρά σου. Δεν είναι αξιοπρέπεια ούτε δύναμη να σκεπάζεις την καρδιά σου να μην φανεί που ράγισε ή που χτυπάει σαν τρελή. Δύναμη είναι να τη φέρεις εδώ μπροστά κομμάτια και να με κάνεις να την ξανακολλήσω. Να μου δείξεις πώς χτυπάει για να την νιώσω.
Κλαίω, ξεσπάω συχνά μα δεν νιώθω αδύναμη. Ξέρεις γιατί; Γιατί αυτά τα δάκρυα με ποτίζουν και με μεγαλώνουν καθημερινά. Δεν έχω κατάθλιψη έχω απλά συναίσθηση της πραγματικότητας. Γιατί όταν είσαι παιδί και θες να μείνεις εκεί μα συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος σου βίαια προχωρά και συνθλίβεται από τους άλλους αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό δεν μπορείς να μην κλάψεις. Όταν γνωρίζεις τον εαυτό σου και προσπαθείς να του μιλήσεις, όταν στέκεσαι απέναντί του και τον κρίνεις δεν γίνεται να μην δακρύσεις. Κι όταν πια τα έχεις καταφέρει και είσαι υπεύθυνος για κύριος δικός σου κι έχεις τη δύναμη δεν μπορείς να αποφύγεις αυτά δάκρυα.
Δεν κρύβομαι πίσω από ένα ανέκφραστο, κρύο πρόσωπο. Είμαι παιδί και δεν κρύβω τα συναισθήματά μου σαν να έχω πάντα αυτή τη δικαιολογία της ηλικίας. Καμία δύναμη, καμία αξιοπρέπεια... για τους άλλους όμως. Γιατί εγώ νιώθω και πολύ δυνατή και πολύ αξιοπρεπής. Μα πάνω από όλα αληθινή. Και το κακό είναι ότι σπάνια εκτιμάται αυτό.
Δακρύζω συχνά μα δεν είμαι δυστυχισμένη. Τις περισσότερες φορές δεν είναι καν από λύπη. Γιατί ένα δάκρυ μπορεί να δείξει τη χαρά σου πολύ περισσότερο κι από ένα πλατύ χαμόγελο. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πόση θλίψη μπορεί να κουβαλάει κάποιος που δεν κλαίει ποτέ του; 

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Φοβάμαι!!!

Φόβοι... Μικροί φόβοι και μεγάλες φοβίες! Τρόμοι! Άλλες φορές νιώθω δυνατή και πως δεν φοβάμαι τίποτα. Άλλες πάλι φοβάμαι και τον ίδιο μου τον εαυτό. Καταστάσεις, πρόσωπα, συναισθήματα... όλα συνταξιδεύουν με φόβους και ανασφάλειες. Συμπορεύονται και προσπαθούν να παραβγούν σε έναν αγώνα τρομακτικό όπου ο νικητής θα καθορίσει το επόμενο μου βήμα. 
Και το θέμα είναι: θα φοβηθώ ή θα προχωρήσω; Θα νικήσουν οι φοβίες και οι ανασφάλειες μου ή θα τα ξεπεράσει η ζωή που θέλω να ζήσω; Κι αν οι φόβοι είναι αβάσιμοι; Κι αν οι φόβοι είναι πραγματικοί; Κι αν αυτά που φοβάμαι κάποτε γίνουν και δεν μπορώ να τα εμποδίσω; Να τα αγνοήσω ή να τα υπολογίσω στην επόμενη κίνηση ακόμα κι αν αργούν; Κι αν όταν έρθουν έχω πάρει τελικά τη λάθος απόφαση;
Φόβοι, φόβοι, φόβοι.... Και ποιος δεν φοβάται; Ποιος είναι τόσο αποφασιστικός και δυνατός που να τους ξεχνάει; Κι όμως ο φόβος, οι φόβοι είναι μέρος της ζωής μας και μάλιστα σημαντικό. Είναι ένα σημάδι ζωής σαν ανάσα που ορισμένες φορές σε οδηγούν στην πιο σωστή απόφαση και σε σώζουν. Σε βγάζουν στην επιφάνεια πριν πνιγείς. Το μόνο που έχεις να προσέξεις είναι να μην ξεπεράσουν ποτέ τα θέλω σου στον αγώνα της ζωής. Πάντα να συμπορεύονται ή να μένουν πίσω. Γιατί αν περάσουν μπροστά οι φόβοι τότε σου κλέβουν τη ζωή και σε αποπροσανατολίζουν από τον βασικό σου στόχο, που είναι να ΖΗΣΕΙΣ!
Μα είναι και οι άλλοι οι φόβοι, οι τρομακτικοί, οι μεγάλοι που εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου σαν σκιές και μετά εξαφανίζονται για λίγο. Και από το πουθενά εμφανίζονται πάλι για να σε καταπλακώσουν και να γεμίζουν τα μάτια σου δάκρυα και το μυαλό σου φρικτές εικόνες. Κι έχω κι εγώ τέτοιους φόβους...

Φοβάμαι μην φύγουν όλοι από κοντά μου και μείνω μόνη μου χωρίς κανέναν πραγματικά να νοιάζεται.
Φοβάμαι μην μετατραπώ με το χρόνο σε αυτές τις οικτρές συμβατικές σύγχρονες φιγούρες που κυκλοφορούν στον κόσμο.
Φοβάμαι μην χάσω την τρέλα μου, την αθωότητα και την ξεγνοιασιά μου (κι ας με θεωρούν αφελή!).
Φοβάμαι μην χαθώ πριν προλάβω να πω και να δείξω πόσο αγαπάω αυτούς που έχω κοντά μου (κι είναι λίγος ο καιρός για κάτι τόσο μεγάλο!).

Μα πιο πολύ από όλα....
Φοβάμαι μην ξεχάσω να ζήσω επειδή... φοβάμαι!!!

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Η επιστροφή... (πριν τη φυγή!)

Φοβάμαι τους αποχωρισμούς! Φοβάμαι τις φυγές! Κι έτσι φτιάχνω στο μυαλό μου ιδανικές επιστροφές! Προετοιμάζομαι για κάθε ενδεχόμενο απώλειας και φυγής αλλά ο αποχωρισμός είναι το κομμάτι που προσπαθώ να αφαιρέσω από τη σκέψη μου. Σαν να μην υπάρχει! Έτσι πριν καλά καλά σκεφτώ πως φεύγεις σε βλέπω να έρχεσαι. 
Είναι σχεδόν τρελό αν το σκεφτείς! Σαν να σε διώχνω συνεχώς με το μυαλό μου μόνο και μόνο για να απαλύνω τον τρόμο σκεπτόμενη ότι επιστρέφεις... Σε διώχνω μόνο και μόνο για να γυρίσεις πίσω, για να μη φύγεις ποτέ! 
Είναι παρανοϊκό... Τη στιγμή μάλιστα που εγώ έχω φύγει! Μα είναι η κάθε στιγμή που μένω μόνη με τις σκέψεις μου τρομακτική. Οι ίδιες και οι ίδιες σκέψεις  με βασανίζουν και με τρομάζουν. Και συνεχίζω να σκέφτομαι επιστροφές. Και εξακολουθώ να μην αντέχω ούτε την ιδέα... Κι ούτε ξέρω αν θα συμβιβαστώ ποτέ με μια τέτοια πραγματικότητα ούτε αν τη δέχομαι. Και επιμένω να κλαίω!!! 

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

"Το παραμύθι που σου υποσχέθηκα"


Όταν ήμουν μικρή είχα ένα βιβλίο που διάβαζα και ξαναδιάβαζα και ποτέ δεν καταλάβαινα τη σημασία του. Ούτε που θυμάμαι πώς είχε βρεθεί στη βιβλιοθήκη μου. Ήταν μικρό και πολύ αλλόκοτο στα μάτια μου. Περίεργα συνδυασμένες μεταξύ τους εικόνες και το κείμενο δοσμένο σε στιχάκια δεν μου έλεγε τίποτα. Μου φαινόταν πολύ μπερδεμένο. Απλά το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα γιατί το έβρισκα ευχάριστο και χαριτωμένο. Κατά ένα περίεργο τρόπο με γοήτευε και με διασκέδαζε που ήταν όλα τόσο μπλεγμένα μεταξύ τους και μου άρεσε να χαζεύω τα αγγελάκια στις σελίδες του. Μα πάντα ανυπομονούσα να φτάσω στη τελευταία τους σελίδα για να τη διαβάσω.
Μεγαλώνοντας συνέχισα να το διαβάζω και άρχισα σταδιακά να βγάζω κάποιο νόημα. Και με γοήτευε περισσότερο και περισσότερο. Μέχρι και οι εικόνες είχαν μεγαλύτερη αξία με τον καιρό. Αλλά αν και έχω αρχίσει να καταλαβαίνω, ακόμα και τώρα, για να είμαι ειλικρινής τώρα περισσότερο, το διαβάζω με αγωνία για να φτάσω στην τελευταία του σελίδα και να διαβάσω αυτή την εδώ και χρόνια μαγική φράση:

"Κι εγώ θα σ' αγαπώ όσο πάει!!!"

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Το μονόγραμμα...


Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ακούς; 
Της αγάπης 
Μια για πάντα το κόψαμε. 
Και δεν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς; 
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ακούς; 
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας 
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς;

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς. 

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ακούς; 
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ακούς; 
Μες στη μέση της θάλασσας 
Από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς; 
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς; 
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς 
Άκου, άκου 
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς; 
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς; 
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; 

(Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα: Απόσπασμα, Μέρος IV, 1971) 

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ο φόβος του "Αντίο"...

Σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς! Για την ακρίβεια δεν τους αποδέχομαι. Δεν τους δέχομαι. Γι' αυτό και προτιμώ να τους αποφεύγω. Προσωρινές ή μόνιμες φυγές, για μεγάλο ή μικρό διάστημα... Δεν μ' αρέσει να χάνω ανθρώπους από τη ζωή μου! Ούτε για λίγο ούτε για πολύ... πόσο μάλλον για πάντα. Κι αν ακουστεί εγωιστικό προτιμώ να τους διώχνω πριν να φύγουν. Γιατί φοβάμαι το "αντίο"!
Κι όμως όλη μας τη ζωή αποχαιρετάμε κι μας αποχαιρετούν. Ποιος ευτυχισμένος άνθρωπος κατόρθωσε να κρατήσει κοντά του όλους του τους ανθρώπου μέχρι το τέλος; Κανένας... Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν! Από τη ζωή μας μόνο ή και από τη δική τους. Και πολλές από αυτές τις φυγές χρειάζονται αποχαιρετισμό. Και πολλούς από αυτούς τους αποχαιρετισμούς τους έχω αποφύγει. Αλλά είναι και φορές που θυμώνω επειδή ο φόβος μου δεν με άφησε να αποχαιρετήσω αυτούς που έφυγαν.
Από μικρή.... από πάντα φοβόμουν ότι θα φύγουν όλοι από κοντά μου και θα μείνω μόνη. Θα θέλω να μιλήσω, να απλώσω το χέρι μου σε κάποιον και θα είμαι μόνη γιατί όλοι θα έχουν φύγει. Προσωρινά ή μόνιμα δεν έχει σημασία. Απλά θα έχουν φύγει. Και το χειρότερο είναι ότι εγώ θα έχω φοβηθεί να τους χαιρετήσω!
Και όντως φεύγουν! Όμως έρχονται άλλοι. Κι αυτοί με τη σειρά τους φεύγουν και πάλι έρχονται άλλοι. Λίγοι είναι αυτοί που μένουν για καιρό κι είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους αποχαιρετήσεις. Είναι σχεδόν τρομακτικό να τους χάσεις. Κι εγώ επιμένω πεισματικά να μην τους αποχαιρετάω.
Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται γύρω μας. Λίγοι είναι όμως αυτοί που μας κάνουν να μην αισθανόμαστε μόνοι. Είναι αυτοί που δεν θες ποτέ να αποχαιρετήσεις.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Πηνελόπη...

Περπατούσα μέσα στη βροχή χωρίς ομπρέλα, χωρίς προστασία. Δίπλα στη θάλασσα όπως πάντα. Το νερό είχε ποτίσει τα ρούχα μου, το δέρμα μου, την ψυχή μου. Την ψυχή μου πιο πολύ σαν ένα απλό κομμάτι χαρτί που είχε λιώσει και διαλυθεί από το πολύ νερό. 
Ξαφνικά στάθηκα κι ήμουν πραγματικά μόνη και γύρω μου νερό. Νερό να πέφτει από τον ουρανό, νερό μπροστά μου, νερό πίσω μου. Παντού νερό να με πνίγει κι εγώ μόνη. Και τα πόδια μου να βουλιάζουν στη μουσκεμένη άμμο. Λάσπη και νερό. Κοιτάζω. Τι; Μια σκιά, μια σβησμένη σκιά. Το νερό τη γέννησε και το νερό την ξεθώριασε και τελικά την έσβησε. 
Ήθελα να κοιτάζω τη θάλασσα. Τώρα κοιτάζω τις σκιές της. Ήθελα να παίζω με βότσαλα και κοχύλια μα τώρα τα έχει ρουφήξει όλα το νερό κι η παραλία είναι νεκρή. Ήθελα να χτίζω πύργους στην άμμο μα τώρα που μου τους γκρέμισαν όλους τα κύματα αποφάσισα να σταματήσω. 
Ανώφελο πραγματικά να ασχολείσαι και να επιμένεις. Ανώφελο να κοιτάς το απέραντο τη στιγμή που είσαι ανάξιος να το φτάσεις. Ο ορίζοντας δεν έχει τέλος και δεν πιάνεται κι εγώ βαρέθηκα να μετράω τα κύματα και να κυνηγάω το άπιαστο. 
Έχω πια πέσει στο χώμα και είναι η στιγμή που παρακαλώ ένα κύμα να με αρπάξει και να με στείλει σ' αυτό το άπιαστο. Εκεί που όλα μπορείς να τα δεις και δεν σου λείπει κανείς. Εκεί που θα χτίζω πύργους και δεν θα γκρεμίζονται. Εκεί που πάντα θα υπάρχουν βότσαλα για να παίζω και με ένα άπλωμα του χεριού μου θα μπορώ να αγγίξω το απέραντο.
Τελικά η βροχή σταματάει, το κύμα δεν έρχεται ποτέ κι εγώ μένω καθισμένη στην άμμο. Γυρνάω την πλάτη στο άπειρο και σταματάω να ψάχνω για σκιές. Το νερό στο πρόσωπό μου στεγνώνει και μένουν μόνο τα δάκρυα μου. Αυτό συμβαίνει συχνά τελευταία... Να 'ναι μέρες, βδομάδες ή μήνες; Δεν ξέρω... Δεν μετράω πια τίποτα από αυτά παρά μόνο ώρες. 
Είναι δύσκολη η αναμονή κι εγώ από πάντα ήμουν ανυπόμονη. Και παρόλα αυτά περιμένω. Μα... Ποιος τους είπε πως με λένε Πηνελόπη; 

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

"Ο μικρός μου πρίγκιπας!"

Ίσως να είμαι ένα λουλούδι του πλανήτη του και να είμαι μοναδική στον κόσμο γι' αυτόν, να μ' αγαπάει και να με προστατεύει. 
Πάντως εγώ τον έχω "εξημερώσει" τον "μικρό μου πρίγκιπα", τον έχω τραβήξει κοντά μου και τον έχω αγαπήσει. 

Τον έχω να κοιμάται μέσα στην αγκαλιά μου και είναι η στιγμή που νιώθω να κρατάω το πιο εύθραυστο πράγμα στον κόσμο και είμαι υπεύθυνη γι' αυτό. 
Τον κοιτάζω να είναι τόσο μικρός και ευάλωτος. 
Με κάνει να θέλω να κλάψω από ευτυχία που είναι δικός μου.

Υπάρχουν φορές που νιώθουμε την ανάγκη να γινόμαστε μικροί και να βλέπουμε τους άλλους θεόρατους να μας προστατεύουν. 
Άλλες πάλι συμβαίνει το αντίθετο. 
Γινόμαστε τεράστιοι για να φυλάξουμε αυτό που βλέπουμε μικρό κι αδύναμο μπροστά μας. 
Είναι η ανάγκη της προστασίας που τη γεννά το είναι μας.

Αυτή την ανάγκη της προστασίας μου γεννά την ώρα που κοιμάται. 
Ό,τι πιο όμορφο έχει καθρεφτιστεί ποτέ στα μάτια μου. 
Και νιώθω αληθινά ευτυχισμένη που το κρατάω. 
Χαμογελάω! 
Μα στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω το φόβο πως θα χαθεί. 
Κι αυτό με κάνει να θέλω να τον προστατέψω ακόμα πιο πολύ.

Η ευτυχία πολλές φορές γεννά και θρέφει το φόβο. 
Εσύ απλά αρκεί να μην τον αφήσεις να την σκεπάσει. 
Γιατί μια στιγμή πραγματικής ευτυχίας αν το θες είναι ικανή να ξεπεράσει όλους σου τους φόβους.

Και συνεχίζω να τον κοιτάζω χωρίς να ξέρω αν αυτό που μ' αρέσει και με συγκινεί το βλέπω με τα μάτια ή με την καρδιά μου. 
Όπως και να 'χει όμως λατρεύω να τον κοιτάζω και απλά δακρύζω από χαρά που είναι στα χέρια μου. 

Κι όλα αυτά γιατί απλά είναι ο "μικρός πρίγκιπας" που περίμενα και τελικά ήρθε!
(Και γιατί είναι άδικο να γράφεις για όλα τα υπόλοιπα και να ξεχνάς αυτό που σου δίνει την πραγματική έμπνευση!)

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Το παζλ...

Vincent Van Gogh- The siesta (1889)
Από μικρή μου άρεσε να φτιάχνω παζλ. Με πολλά η λίγα κομμάτια να τα ανακατεύω μπροστά μου και να φτιάχνω εικόνες. Να τα διαλύω και να τα ξαναφτιάχνω. Άλλοτε πάλι αν μου άρεσε πολύ το παζλ το κρατούσα ενωμένο κι έφτιαχνα πίνακες. Κομμάτι κομμάτι με υπομονή για μέρες ολόκληρες πολλές φορές. Κι έχω ακόμα ατελείωτο, σχεδόν άθικτο, τον πίνακα του Βαν Γκονγκ. 
Μα και όλη μας η ζωή είναι ένα παζλ. Κομμάτια τόσο όμοια μα και τόσο διαφορετικά ικανά να κουμπώσουν μεταξύ τους για να φτιάξουν μια αρμονική εικόνα. Ξεκινάς από την αρχή να βάζεις το ένα κομμάτι δίπλα στο άλλο και να κάνεις συνδυασμούς μέχρι που στο τέλος θα έχεις φτιάξεις μια εικόνα που να σου αρέσει για να την κρατήσεις ενωμένη. 
Μόνο που αυτό το παζλ έχει μια ιδιαιτερότητα. Δεν είσαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσεις όλα τα κομμάτια. Κι έχεις στη διάθεσή σου πολλά αλλά εσύ επιλέγεις να κρατήσεις μόνο αυτά που σου κάνουν. Σαν έχεις μπροστά σου μια παλέτα με χρώματα και στον πίνακά σου βάζεις αυτά που εσύ θέλεις. Ξεκινώντας έχεις μόνο ένα κομμάτι του παζλ, το κεντρικό, τον εαυτό σου και γύρω από αυτό το κομμάτι κολλάς τα υπόλοιπα και χτίζεις ένα κόσμο ιδανικό για τα μάτια τα δικά σου. Όχι των άλλων.     
Υπάρχουν βέβαια και αυτά τα κομμάτια που εισβάλλουν στο παζλ σου και κουμπώνουν σε αυτό με το έτσι θέλω. Σε αυτή την περίπτωση το μόνο που έχεις να κάνεις είναι διαλέξεις άλλα κομμάτια που θα απαλύνουν την επίδρασή τους στην εικόνα σου.
Ο καθένας από μας είναι ένα κομμάτι του παζλ. Από τη μία υποχρεωτικό για τον εαυτό του (γιατί πώς γίνεται να ζήσεις έξω απ' τη ζωή σου;) κι από την άλλη προαιρετικό για τους άλλους. Ένα μικρό κομμάτι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολλές και διαφορετικές εικόνες. Το μυστικό όμως ξέρεις ποιο είναι; Για να ταιριάξεις στο παζλ του άλλου πρέπει κι αυτός να ταιριάξει στο δικό σου. Μόνο αν αμοιβαία και σωστά μπουν τα κομμάτια στο παζλ θα υπάρχει μια συνοχή, μια συνέχεια. Διαφορετικά μη το προσπαθήσεις.
Όλοι μας κομμάτια του παζλ. Επιλέγουμε και επιλεγόμαστε και χωράμε σε πολλές ζωές, πολλές εικόνες. Και είμαστε σημαντικοί για τις εικόνες αυτές, αναπόσπαστα και σημαντικά κομμάτια τους. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Όλοι όμοιοι και διαφορετικοί ταυτόχρονα μα εξίσου σημαντικοί. Διαφορετικά γιατί να σε βάλει ο άλλος στη ζωή του αν σε θεωρεί κατώτερο;

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Πουπουλένια όνειρα ή ... "Η διπλή ζωή"!

Τα όνειρα είναι ζωή! Είναι ο λόγος για να ζεις και να προχωράς μπροστά ή και να γυρνάς πίσω. Ονειρεύεσαι για να ζεις αλλά και ζεις για να ονειρεύεσαι. Άλλοτε όνειρα δίνουν ουσία στη ζωή σου και άλλοτε η ίδια η ζωή θρέφει τα όνειρα. 
Κλείνεις τα μάτια και φτιάχνεις έναν άλλο κόσμο. Ιδανικό. Αυτό που θέλεις να είναι σε αντιπαράθεση με αυτό που είναι όταν πια έχεις ξυπνήσει. Τα όνειρα καθρέφτης του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Οι πιο φανερές και πιο απόκρυφες σκέψεις και επιθυμίες σου που μετατρέπονται σε ταινίες μικρού μήκους για να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου και να χαθούν με την ίδια ταχύτητα με ένα απλό βλεφάρισμα. 
Κοιμάσαι και ο ιδανικός σου κόσμος ξετυλίγεται μπροστά σου τόσο αληθινά ψεύτικος. Σχεδόν τον αγγίζεις! Τον μυρίζεις, τον νιώθεις. Ένα όνειρο τόσο κοντά μα και τόσο μακριά. Αληθινό και ψεύτικο μαζί... Αυταπάτη και παιχνίδι του μυαλού σου μα επιμένεις να κάθεσαι και να το χαζεύεις. Να το χορτάσεις όσο περισσότερο μπορείς προτού ξυπνήσεις και το χάσεις.
Είναι μαγεία τα όνειρα. Μια δεύτερη ζωή, ξεχωριστή, που ζεις όσο έχεις τα μάτια σου κλειστά. Και τη ζεις έντονα. Ζεις, αναπνέεις, χάνεσαι, αγαπάς, λυπάσαι.... Ένας ολότελα καινούριος κόσμος φτιαγμένος από σένα. Από το μυαλό σου. 
Και ξέρεις το μυαλό παίζει πολλές φορές περίεργα παιχνίδια. Σε εξαπατά, τρελαίνεται. Όμως τώρα απλά σε οδηγεί στη δεύτερη ζωή σου. Την ιδανική, την απόλυτα και μυστικά δική σου. Κι εσύ τη χαζεύεις απλά να περνά προσπαθώντας με αγωνία να τη ζήσεις και με ανοιχτά τα μάτια. Αυτή όμως επιμένει να χάνεται. Κι εσύ επιμένεις να τη ζήσεις.
Όνειρα ιδανικά πλασμένα για σένα. Όνειρα που θες να ξεφύγουν από τον ύπνο σου και να έρθουν μπροστά στα μάτια σου έτοιμα να τα αγγίξεις. Γιατί όμορφο να ονειρεύεσαι αλλά η διπλή ζωή ξέρεις κουράζει. Κι όταν πια θα καταφέρεις να αγγίξεις τα όνειρα σου, να τα πιάσεις και να τα φέρεις κοντά σου και να κάνεις τη ζωή σου μία και μοναδική, ιδανική με κλειστά και ανοιχτά τα μάτια, τότε θα έχεις κερδίσει πραγματικά το στοίχημα. Τότε θα ορίζεις τον εαυτό σου και θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος. 
Μα είσαι άνθρωπος και οι άνθρωποι είναι άπληστοι και ποτέ τα όνειρα δεν είναι αρκετά. Κι αλίμονο αν μείνεις χωρίς καινούρια όνειρα να κάνεις και να ζήσεις. Χωρίς καμιά ελπίδα για ευτυχία. Γιατί και η ευτυχία πρόσκαιρη είναι. Κι έτσι μοιράζεσαι και πάντα ζεις διπλή ζωή προσπαθώντας να φέρεις τη μία στα μέτρα της άλλης κι όταν τα καταφέρεις ξεκινάς από την αρχή... Κι ανακυκλώνεσαι μέσα στα όνειρά σου!  

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Πόρτο Ρίκο (!)


"Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και της καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα.
Σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες την ξεφτίλα!"
Το πλέον δακρύβρεχτο τραγούδι των τελευταίων ημερών!!!

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Περί τιμωρίας...

Και εκεί που διάβαζα και περνούσα από το ένα blog στο άλλο είδα την ανάρτηση της "Μαύρης Ντάλιας" που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και έγινε αφορμή για να σκεφτώ περί τιμωρίας. Τι είναι η τιμωρία και σε ποιους απευθύνεται; 
Σχεδόν αυτόματα καταλήγω ότι η τιμωρία είναι ταυτόσιμη της παραίτησης. Μας τιμωρούν ή αυτοτιμωρούμαστε; Είναι σκληρό να παραδεχτεί κανείς κάτι τέτοιο μα μήπως τελικά οι φορές που τιμωρήθηκε ο καθένας από μας είναι γιατί ο ίδιος το επέλεξε; Και όπως ακόμα πιο συγκεκριμένα διάβασα, η αποβολή είναι επιλογή των άλλων η δική μας; Αν επιμένεις και υπομένεις δεν μπορεί κανένας να σε αποβάλει. Μόνος σου ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις. Μόνος σου επιβάλλεις την τιμωρία στον εαυτό σου. Γιατί κανείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει. Αν παραιτηθείς σχεδόν ταυτόχρονα αποβάλεσαι από την "τάξη" από την ίδια τη ζωή σου. Κι αν παραιτηθείς τελικά η επιστροφή σου πίσω θα συναντήσει πολλά εμπόδια και θα γίνει μια αλυσίδα παραιτήσεων και αποβολών. Και εσύ θα χάνεις τη δύναμη να τις αντιμετωπίσεις ξανά και ξανά.
Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση η μία αποβολή να γίνει αιτία για μια δυναμική επάνοδο στη ζωή σου και από εκεί και πέρα κανείς και καμία τιμωρία δεν θα μπορούν να σε πετάξουν έξω. Μόνος θα έχεις επιλέξει την τύχη σου. Και αυτή θα είναι να αντιστέκεσαι και παραμένεις όρθιος χωρίς να παραιτηθείς, χωρίς να αυτοτιμωριθείς.
Κι όλα τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν πως δεν υπάρχουν και οι "άδικες" τιμωρίες. Κι αυτές όμως πάλι εμείς τις επιβάλλουμε στους εαυτούς μας λόγω παραίτησης. Γιατί και η αδικία είναι επιλογή του καθενός και αν μπορεί να την αντέξει και να τη δεχτεί με τη μορφή της τιμωρίας. Και συνεπώς αυτοτιμωρείται. Άρα δεν υφίσταται αδικία από τους άλλους αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό.
Συνεπώς οι τιμωρίες είναι υπαρκτές και εναλλάσονται και απευθύνονται σε αυτούς που παραιτούνται και από επιλογή (αυτο)τιμωρούνται. Και πάνω από όλα είναι δίκαιες γιατί ο καθένας τις επιλέγει για τον εαυτό του. Είναι επιλογή σου αν θα αποβληθείς, θα ανοίξεις την πόρτα και θα βγεις έξω από την "τάξη" ή αν θα μείνεις μέσα σε αυτή και θα επιμείνεις. 
Και τελικά και αυτές οι σκέψεις με οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα ότι όλοι μας "είμαστε οι επιλογές μας"... Καληνύχτα.

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Κινούμενα σχέδια...


Τίποτα δικό μου. Καμία δική μου έμπνευση. Μα ένα ποίημα για όλους αυτούς που ζουν την αγάπη και την αφήνουν να τους τσαλακώσει. Την βρίσκουν, τη διεκδικούν, τους απογοητεύει, τη χάνουν. Μα πάντα μένουν εδώ να την αναζητούν και να την περιμένουν. Και όταν τελικά τους βρει την προστατεύουν. 
 
Δεν μπορεί, μέσα στο γύρο τον ατέλειωτο
του δούναι και μολών λαβέ
θα μου 'χεις πάρει δανεικά κάποια αισθήματα.
Δεν μπορεί, μέσα στα τόσα χρόνια των καπνών
κάποια φορά θα ξέμεινες κι εσύ από τσιγάρα.

Να μου δάνειζες τώρα μιαν ανταπόδοση
για δυο τρεις μέρες μιαν αγάπη.
Είμαι καλεσμένη σε κωμωδία κυκλική
και στην πρόσκληση τονίζεται
το ένδυμα να είναι αδιαφανές
δεν πρέπει να φεγγίζει το ανυπόφορο.

Θα σ' την επιστρέψω άθικτη.
Και να μεθύσω και να χυθώ απάνω της,
μη φοβάσαι, λεκέδες δεν αφήνει
ποτέ το αιώνιο στην αγάπη.

Για μια δυό μέρες έστω.
Να πάω καλοντυμένα δανεική
φανταχτερά θρυπτή κιμωλία
κρεμασμένη ματαιόδοξα
στο μπράτσο συνοδού μου σπόγγου.
Έστω και για μια μέρα.

Όχι αυτήν δεν θέλω αυτήν, όχι
την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει
η παλάμη σου αμέσως μόλις πέσει στη δική μου.
Την άλλην θέλω, εκείνην την άλλην την άλλη
την παράφορη που τρέφεις για κάποιον άλλον
πάλι εσύ και ικετεύεις
να σου δανείσει την αγάπη του
για μια δυό μέρες έστω όχι εκείνην,
όχι την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει
η παλάμη του αμέσως μόλις πέσει στη δική σου,
την άλλη που ζητάς την άλλη
εκείνη την παράφορη που τρέφει,
για κάποιον άλλον πάλι αυτός
και αλυσιδωτά τον ικετεύει
να του δανείσει μιαν αγάπη
για μία μέρα έστω, όχι την ελεήμονα
και πάει λέγοντας της θηριωδίας μας το άδοξον.

Μας εξυψώνει δανειστές
αυτό το ίδιο που μας σκύβει επαίτες του.

Πάντα το ασύμπτωτο ερωτευμένο μ' ένα άλλο
πάντα εμείς μ' αυτό ερωτευμένοι.
Και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες.

(Κική Δημουλά, Συλλογή: Χαίρε ποτέ, 1988)

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Ζούμε μόνοι.....(;)

(Πρώτη ανάρτηση: 15/03/2010)
Και ναι, μπορώ να πω πως τα κατάφερα.... Είναι 4.20 και ενώ ο υπόλοιπος κόσμος (φυσιολογικός ή όχι δεν ξέρω) κοιμάται εγώ κάνω κούρα ομορφιάς. Πολύ αλλοπρόσαλλο αλλά συμβαίνει και είναι το λιγότερο τραγικό... (!) Η τηλεόραση τέρμα δείχνει telemarketing, το laptop σταθερά στο facebook κι εγώ στο κρεβάτι με έναν ελεεινό καθρέφτη και χωρίς πολύ φως προσπαθώ να βγάλω τα φρύδια μου με ένα μισοτελειωμένο νες δίπλα μου και ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα.
Πολύ σουρεαλιστική εικόνα θα μπορούσα να πω. Από την άλλη σκέφτομαι: φοιτητική ζωή. Αν δεν είναι σουρεαλιστική από μόνη της τότε τι άλλο είναι; Είμαι μόνη και κάνω ό,τι μου αρέσει όποτε μου αρέσει όσο κουλό κι αν είναι... Σωστό ή λάθος δεν έχει σημασία! Έχουν γίνει όλα αυθόρμητα και αυτόματα... απλά σου τι βαράει και λες θα μείνω ξύπνια όλο το βράδυ. Να κάνω τι; Μα τα πάντα! Είμαστε σε μια φάση που η μόνη διαφορά της νύχτας από τη μέρα είναι ότι δεν έχει ήλιο. Και βέβαια πολλοί δεν το κατανοούν αυτό... Δεν μας κατανοούν. Αλλά εμείς έτσι είμαστε. Κάνουμε τη νύχτα μέρα και επιβιώνουμε!
Και συνεχίζοντας τις προσπάθειές μου σκέφτομαι τι θα μπορούσαν να κάνουν ταυτόχρονα χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο. Και σίγουρα δεν είμαι η μόνη που βιώνει μια σουρεαλιστική σκηνή αυτή την ώρα ούτε η μόνη που πίνει καφέ στις 4.30 το πρωί χωρίς ουσιαστικό λόγο... Προφανώς όχι! Παρόλα αυτά αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν ταυτόχρονα με μένα οι άλλοι. Γιατί σίγουρα δεν ζούμε μόνοι αλλά δεν ενδιαφερόμαστε πάντα τους "άλλους". Τις παραξενιές τους, τη γνώμη τους, την ξεχωριστή από τη δική μας ζωή τους...
Δεν έχουμε πάντα χώρο ούτε χρόνο ούτε διάθεση να επιτρέψουμε σε κάποιον να εισβάλει στη ζωή μας και να φέρει τα πάνω κάτω. Το πρόβλημα βέβαια είναι όταν είμαστε εμείς οι "εισβολείς" και ζητάμε από τον άλλο χώρο τη στιγμή που δεν είναι διατεθειμένος να μας τον δώσει. Και τότε είτε μπαίνουμε απρόσκλητοι απαιτώντας το χώρο αυτό είτε συμβιβαζόμαστε να ζούμε "στριμωγμένοι" είτε περιμένουμε "έξω από την πόρτα" μήπως κάποια στιγμή υπάρξει χώρος και ανοίξει (ακόμα κι ξέρουμε ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ).
Ο καθένας ζει για τον εαυτό του και όταν αυτό αλλάζει είναι πολύ δύσκολο να γίνεται ετεροχρονισμένα με τον άλλο. Κι έτσι ο χώρος που αφήνεις εσύ γίνεται κενό και ο χώρος που δεν σου αφήνει ο άλλος γίνεται απόρριψη!!!
Καλημέρα...

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Δεν είμαστε άνθρωποι (!)

Larry Carlson (Αφηρημένη τέχνη)
Δεν είμαστε άνθρωποι. Είμαστε όνειρα, αισθήσεις, μέλη διαμελισμένα και φορεμένα στην ψυχή μας. Σώματα κενά, μορφές αλλοιωμένες... Μουντζούρες σε χαρτί. Άμορφες μα τόσο αληθινές, τόσο αυθεντικές. Χρωματιστές γραμμές σε λευκό καμβά. Ζωντανοί κι ελεύθεροι. 

Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς. Είμαστε αυτό που πρέπει να υπάρχει τα παραπάνω το ανώτερο. Μια τραγική ιδέα που δεν την υποστήριξε ποτέ κανείς, μόνο κάποιος τρελός που τόλμησε να την ξεστομίσει. Κι εμείς τρελοί τον ακολουθούμε γιατί δεν είμαστε άνθρωποι. 

Μυαλά τρελά, ψυχές καθαρές και όνειρα μεγάλα. Αυτό είμαστε μεγάλα όνειρα. Ζωή... Μόνο μεγάλα όνειρα ακολουθούν τη ζωή. Κι εμείς ακολουθούμε τα όνειρα, τρέχουμε πλάι στη ζωή. Την προλαβαίνουμε και την κερδίζουμε. Ζούμε μέχρι το τέλος... Γιατί; Γιατί δεν είμαστε άνθρωποι.

Κι όλα αυτά θα τολμούσε να τα ξεστομίσει μόνο κάποιος τρελός που είχε ξεχάσει ότι ζει σε κόσμο λογικών. Και αλήθεια θα παρακαλούσα να είμαι όλα αυτά. Γιατί στην πραγματικότητα αυτοί που "δεν είναι άνθρωποι" είναι όλα αυτά που έπρεπε να είναι οι "αληθινοί" ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Η κόκκινη βαλίτσα και... οι παπαρούνες!

Μια μεγάλη κόκκινη βαλίτσα για αποσκευή και φύγαμε... Μη με ρωτήσεις για πού; Απλά φεύγουμε. Υπάρχουν τόσα μέρη για να πάμε. Μακριά, κοντά, αληθινά, ψεύτικα. Παντού σε πάει το μυαλό. Τι τα θες τα πλοία, τα αεροπλάνα και τα τρένα; Τα όνειρά μας έχουν τα δικά τους πανιά. Ρίχνουν άγκυρες όπου θέλουν κι όχι όπου επιβάλλεται. Προσγειώνονται και απογειώνονται αδιάκριτα και εκτροχιάζονται χωρίς να γίνει ατύχημα. Δεν υπάρχουν μπάρες ασφαλείας ούτε αίθουσες αναμονής. Φεύγεις όποτε θες. 
Γι' αυτό σου λέω. Έλα να φύγουμε, είναι η κατάλληλη στιγμή. Η φυγή είναι λύτρωση. Η φυγή είναι όνειρο. Η κόκκινη βαλίτσα μου είναι το όνειρο. Την ανοίγεις και σκάνε πυροτεχνήματα. Ο ουρανός γεμίζει αστέρια και ο ορίζοντας σου φανερώνει τα πιο υπέροχα ηλιοβασιλέματα. Το μυαλό μου φεύγει. Ξεφεύγει. Γεμίζει κόκκινα χρώματα. 
Ξέρεις τι όνειρο έχω; Να με πας σε ένα λιβάδι με κατακόκκινες παπαρούνες. Λατρεύω τις παπαρούνες. Τόσο απλές και τόσο όμορφες. Αλλά μόνο στον τόπο τους. Μη κόψεις ποτέ παπαρούνα γιατί πεθαίνει. Δεν είναι σαν το μυαλό και τα όνειρά μας που ζητούν φυγή. Δυστυχία να μένεις κολλημένος σε ένα τόπο. Δυστυχισμένες τελικά οι παπαρούνες. Κρίμα και μου άρεσαν τόσο... 
Και πόση δυστυχία να αντέξει αυτό το δωμάτιο; Πόση βροχή να ποτίσει πια το πάτωμα; Πόση φωτιά να κάψει τους τοίχους; Χα, κι οι τοίχοι δεν καίγονται. Τίποτα δεν καίγεται εδώ μέσα. Όλα είναι παγωμένα, ξεπαγιασμένα. Τα ταξίδια μου έχουν τελειώσει καιρό τώρα και ξέρεις ποια πραγματικά είναι η αλήθεια μου μέσα σε όλο αυτό τον παραλογισμό; Εγώ είμαι σαν τις παπαρούνες κολλημένη σε ένα τόπο και δυστυχισμένη. Κι εσύ σαν την κόκκινη βαλίτσα μου κάπου στην άλλη άκρη να κλέβεις τη φυγή μου. Και το μυαλό ζαλίζεται...

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Η γοργόνα και το τραγούδι της θάλασσας... (!) (Cancao do mar)

Μετά από χρόνια το ξέθαψα και πάλι το αγαπημένο μου "φάντο" της Dulce Pontes με την πιο υπέροχη εισαγωγή που έχω ακούσει και ύστερα από ένα σύντομο "μάθημα" Πορτογαλικών κατάφερα και τη μετάφραση του. Έτσι όπως εγώ τουλάχιστον το έχω φτιάξει στο μυαλό μου η "γοργόνα" τραγουδάει:


Fui bailar no meu batel
Além do mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar tão lindo

Vem saber se o mar terá razão
Vem cá ver bailar meu coração

Se eu bailar no meu batel
Não vou ao mar cruel
E nem lhe digo aonde eu fui cantar
Sorrir, bailar, viver, sonhar...contigo


Διαφορετικά:
Χόρευα στη μικρή βάρκα μου 
εκεί στη σκληρή θάλασσα 
και η θάλασσα μου φώναζε 
λέγοντάς μου ότι πρέπει να κλέψω 
το ασύγκριτο φως 
των όμορφων ματιών σου.

Έλα και απέδειξε ότι η θάλασσα έχει δίκιο. 
Έλα εδώ και δες την καρδιά μου να χορεύει.

Εάν θα πάω να χορέψω στη μικρή μου βάρκα, 
δεν θα πάω στη σκληρή θάλασσα. 
Θα της πω ότι τραγουδούσα, 
χαμογελούσα, χόρευα, ζούσα, ονειρευόμουν... μαζί σου. 


Πορτοκάλι και σοκολάτα... ή αλλιώς "Γεύση ζωής" (!)

Ξινό και γλυκό... Γλυκό και ξινό.... "Cookies με πραγματική σοκολάτα και κομματάκια πορτοκαλιού" όπως λένε και τα μπισκότα... Το γλυκό για να ναι γλυκό πρέπει να είναι πραγματικό και το ξινό για να είναι ανεπαίσθητο πρέπει να είναι κομματάκι. "Γλυκά μπισκότα" με γλυκιά "πραγματική σοκολάτα" και ξινά "κομματάκια πορτοκαλιού". Ας λύσουμε την εξίσωση ως εξής: 
Έστω ότι: 
"γλυκά μπισκότα"= ζωή
"πραγματική σοκολάτα"= επιτυχίες
"κομματάκια πορτοκαλιού"= αποτυχίες
Άρα:
"γλυκά μπισκότα"= "πραγματική σοκολάτα"+ (-"κομματάκια πορτοκαλιού") <=> "γλυκά μπισκότα"= "πραγματική σοκολάτα"- "κομματάκια πορτοκάλι" <=> ζωή= επιτυχίες- αποτυχίες (1)
Επομένως από την (1) προκύπτει η (2) και η (3):
επιτυχίες= ζωή+ αποτυχίες (2)
αποτυχίες= ζωή+ επιτυχίες (3)
Από τις εξισώσεις (2) και (3) προκύπτει ότι για να βγαίνει η εξίσωση της ζωή μας χρειάζονται και επιτυχίες και αποτυχίες, δηλαδή και γλυκό και ξινό. Διαφορετικά οι επιτυχίες για να εκτιμηθούν και να υφίστανται όπως πρέπει χρειάζονται τις αποτυχίες και αντίστοιχα οι αποτυχίες για να είναι πιο ανεπαίσθητες χρειάζονται τις επιτυχίες. 
Άρα αν δεν αποτύχεις, αν για μια φορά δεν γευτείς το "ξινό", δεν μπορείς να εκτιμήσεις το "γλυκό". Και από την άλλη αν δεν πετύχεις, αν δηλαδή δεν γνωρίζεις το "γλυκό", δεν μπορείς να ανεχτείς το "ξινό".

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τα μπισκότα μου που μου έμαθαν ότι η έμπνευση περνάει και από το στομάχι...

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

"Μένουμε στη βιτρίνα"

(Πρώτη ανάρτηση: 06/12/2009)
Ακούω ραδιόφωνο και μπαίνω σε σκέψεις. "Μένουμε στη βιτρίνα". Αν και μιλάνε για τον Αλέξη, που ένα χρόνο πριν δολοφονήθηκε (6/12/08), και στις σπασμένες βιτρίνες που ακολούθησαν το μυαλό μου πάει αλλού. Μένουμε όντως στη βιτρίνα; Στο απ' έξω; Στο επιτηδευμένο; Στην εικόνα; Και τι γίνεται τελικά με αυτό που υπάρχει από μέσα; Γιατί υπάρχουν βιτρίνες και βιτρίνες. Άλλες φανταχτερές που ομολογουμένως έχουν να δείξουν πολλά. Έχουν να πουν όμως κάτι περισσότερο; Και άλλες μάλλον αδιάφορες, τις προσπερνάμε χωρίς καν να το καταλάβουμε. Και όλες βιτρίνες... Τι υπάρχει όμως πίσω από τις βιτρίνες; Συνάδει το έξω με το μέσα; Φανταχτερές βιτρίνες με ανούσιο περιεχόμενο και αδιάφορες (ή κακοφτιαγμένες εννίοτε) που όμως έχει να σου πει πολλά...! Το ερώτημα είναι: τι μας ενδιαφέρει περισσότερο η βιτρίνα ή αυτό που κρύβει από πίσω της; Το φαίνεσθαι ή το είναι; Κι αν μας ενδιαφέρει το δεύτερο έχουμε τη διάθεση ή ακόμα την επιθυμία (ή και το χρόνο πολλές φορές) να το ψάξουμε; Μένουμε στη βιτρίνα επειδή το θέλουμε ή γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς;
Η φασαρία μέσα στο σπίτι με βγάζει από τις σκέψεις και μου θυμίζει τη χτεσινή μου βόλτα. Μα πού αλλού; Στις βιτρίνες.... Για να είμαι ειλικρινής η βόλτα έκλεισε με βιτρίνες και μόνο με αυτές.
Η ώρα είναι 6:55 κι εγώ ακόμα παλεύω με τη φυσική (πφφφφ!!!) με την ευχάριστη παρόλα αυτά προοπτική ότι την Τετάρτη θα είμαι ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω. Σηκώνομαι από την καρέκλα μου και αποφασίζω επιτέλους να ετοιμαστώ. 7:45 είμαι έξω από το σπίτι και κατευθύνομαι στον σπίτι της Μαρίας. Είχαμε ραντεβού στις 7:30 αλλά δεν βαριέσαι, άλλωστε έχω ειδοποιήσει. Φτάνω και ξεκινάμε για τον ηλεκτρικό. Ο καιρός είναι χάλια. Ρίχνει καρέκλες και κάνει κρύο. Μας παρηγορεί ωστόσο το γεγονός ότι θα πάμε σε κλειστό χώρο. Μπαίνουμε σ' ένα άδειο βαγόνι και επιτέλους φτάνουμε στο Mall. Στολισμένο! Τεράστιο! Πόσο καιρό έχω να έρθω εδώ; Πάει κιόλας ένας μήνας. Γίνεται πανικός και με τις ομπρέλες ανοιχτές ακόμα χειρότερα. Ανεβαίνουμε στις καφετέριες και ψάχνουμε μέσα στο χαμό να βρούμε να κάτσουμε. Ελπίζουμε να βρούμε κάτι στο All day bar αλλά μάλλον αδύνατο και έτσι συνεχίζουμε τους άσκοπους γύρους. Μέχρι που χωνόμαστε σ' ένα τραπεζάκι στην Palmie. Στους μη καπνίζοντες για κακή μας τύχη αλλά αποφασίζουμε να φάμε οπότε μάλλον έτσι είναι καλύτερα. Αρχίζω να μιλάω για την περασμένη εβδομάδα και τα νεύρα μου τσατάλια με τις πρόσφατες κακές μου αναμνήσεις... Η Μαρία ξεσηκώνει και πάλι κάποιες αμφιβολίες μου όμως εγώ προσπαθώ να τις καθησυχάσω.
Ήρθα εδώ να ηρεμήσω και γιατί κάποια στιγμή έπρεπε να έρθω σπίτι (πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων) για ψυχολογική και φυσικά χρηματική (!) ενίσχυση. Και ηρέμησα αρκετά μπορώ να πω. Με αποκορύφωμα το στόλισμα του δέντρου. Θυμήθηκα πόσο πολύ μου αρέσει να γελάω και να κάνω τις καθιερωμένες μου βλακείες! Όχι πως το είχα ξεχάσει ποτέ...
Και επιστρέφω στο Mall. Το φαγητό τελείωσε η κουβέντα ποτέ. Κατεβαίνουμε στον κάτω όροφο και χαζεύουμε τις βιτρίνες των κλειστών πλέον μαγαζιών. Λίγα πράγματα μου κάνουν εντύπωση. Περισσότερο χαζεύω την χριστουγεννιάτικη διακόσμηση του πολυκαταστήματος. Αν και τώρα που το σκέφτομαι τις βιτρίνες σπάνια τις κοιτάω. Όταν θέλω κάτι προτιμώ να μπαίνω μέσα και να ψάχνω, διαφορετικά δεν δίνω σημασία. Προχωρώντας βλέπω ένα φόρεμα για ρεβεγιόν και αναρωτιέμαι αμέσως: μα δεν θα ήμουν πολύ γελοία μέσα σε κάτι τέτοιο; Ίσως και όχι βέβαια. Η επιστροφή στο σπίτι είναι κάτι παρόμοιο με πριν. Βροχή και τσουχτερό κρύο.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα άκεφη ψάχνοντας το σκουλαρίκι που είχε φύγει από τη μύτη μου μέσα στα σεντόνια. Φεύγω πάλι και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν έχω τη διάθεση να αντιμετωίσω τα ίδια αλλά ποιος νοιάζεται πια; Το χειμερινό  εξάμηνο τελειώνει και σε λίγους μήνες θα βρω και πάλι την ησυχία αφού οι ενοχλητικοί (και μαζί τους και άλλοι που δεν "πρέπει") θα φύγουν δια παντός. Και είναι ήδη 4 το απόγευμα. Πρέπει να ξεκινήσω τα τηλέφωνα. Σε άλλους θα τα πω, σε άλλους θα τα γράψω και σε άλλους θα τα ευχηθώ νοερά. Χρόνια πολλά!!! 

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

"Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις..."

(Πρώτη δημοσίευση: 11/01/2010)
Η ώρα κοντεύει δύο. Κρατάω το μυαλό και τα αφτιά μου ανοιχτά στην φασαρία της αίθουσας μήπως καταφέρω να συγκρατήσω κάτι. Το χέρι μου τόση ώρα έτρεχε πάνω στο χαρτί και τώρα, μετά το μαραθώνιο, απλά ακούω. Πόσο ανιαρό και ανούσιο μπορεί να γίνει κάτι τόσο ενδιαφέρον;
Πέντε λεπτά έχουν μείνει για να τελειώσει το μάθημα και ακούγεται από κάπου κάτι σαν... «Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις....». Τι είναι αίσθηση; Ότι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, ό,τι ζω....; Ή μήπως ό,τι αισθάνομαι; Μήπως είναι και τα δύο; Και τι σημαίνει διάχυτη; Γιατί αυτό που ζω πρέπει να συμβαδίζει με ό,τι αισθάνομαι; Γιατί ενώ πρέπει να χαίρομαι εγώ λυπάμαι; 
Τον τελευταίο καιρό ένιωθα πως βρίσκομαι σε τέλμα. Ώσπου αυτές τις μέρες μια (ίσως) ανεξήγητη θλίψη ήρθε να αποκαταστήσει τη σκέψη μου. Προφανώς το μυαλό μου λειτουργεί μόνο υπό πίεση... Αλλά δεν βαριέσαι!!! Είμαι φτιαγμένη να μελαγχολώ και πιθανόν και να είμαι αχάριστη... Πφφφφ!!! Δεν ξέρω.... Η κατάθλιψή μου έχει γίνει μόνιμη μάλλον. Την έχω συνηθίσει. Λυπάμαι από συνήθεια πια. Αλλά υπάρχουν και στιγμές που ενώ βρίσκεσαι στο γνωστό και συνηθισμένο σου αδιέξοδο σου δίνουν μια και πας ακόμα πιο κάτω. 
Και γυρνάω προς τα εμένα ακόμα πιο πολύ. Και η εικόνα του εαυτού που αντικρύζω, ο εσωτερικός κόσμος που λένε κάποιοι, είναι τόσο... ΑΣΧΗΜΗ. Κλείνομαι... Κλείνομαι... Κλείνομαι... Μέχρι που να μην υπάρχει πια άλλη διέξοδος προς τα έξω. Μέχρι που να μην ξέρω ούτε κι εγώ ποια είμαι. Και το μόνο που τελικά καταφέρνει να βγει προς τα έξω είναι δάκρυα. Άπειρα δακρυα. ΠΝΙΓΟΜΑΙ μέσα μου... Πάντα. Αλλά δεν θα το μάθει ποτέ κανείς... 
«Η έμπνευση είναι προϊόν της θλίψης και της μελαγχολίας» σκέφτομαι. Κι εγώ σήμερα έχω έμπνευση.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...